Categories
Σκηνοθέτες

Τσιώλης Σταύρος

Ο Σταύρος Τσιώλης γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 6 Οκτωβρίου  του 1937 και είναι σκηνοθέτης του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου στην Αθήνα και από το 1958 δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, πολλές από τις οποίες της Φίνος Φιλμ.

[sc:3]

Η πρώτη δική του ταινία εμφανίστηκε το 1968, και το 1970 έκανε διεθνή επιτυχία με την ταινία Κατάχρησις Εξουσίας.

Κατόπιν εγκατέλειψε τον κινηματογράφο για μια δεκαπενταετία και επανήλθε το 1985 με ταινίες που έκαναν ιδιαίτερη επιτυχία.

Οι ταινίες του έχουν ένα ιδιαίτερα προσωπικό στυλ καθώς βασίζονται στο λεπτό χιούμορ, τους αυτοσχεδιαστικούς διαλόγους και τη χρήση, πολλές φορές, ερασιτεχνών ηθοποιών. Ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα σενάριά του αποτελεί η περιπλάνηση, αρκετές φορές στον τόπο καταγωγής του, την Αρκαδία.

Σε πολλές ταινίες του χρησιμοποίησε ως πρωταγωνιστή τον Αργύρη Μπακιρτζή.

[sc:4]

Categories
Παρασκήνιο

Ταξίδι στον ερωτικό αισθησιακό Ελληνικό κινηματογράφο (φωτογραφίες)

Το ΠΡΩΤΟ Ελληνικό Ερωτικό αισθητικό Κινηματογραφικό δημιούργημα έρχεται στην εποχή του Μεσοπολέμου, με τον μεγάλο μας Σκηνοθέτη: ΟΡΕΣΤΗ ΛΑΣΚΟ να ΤΟΛΜΑ στις 27 Ιούνη του 1931 με το Αισθητικό αριστούργημα:

“ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ”
Ο Απόλλων Μαρσύας στο ρόλο του Δάφνι και η Λούση Ματλή σαν Χλόη
συνθέτουν το πρώτο ερωτικό ζευγάρι στην Ελληνική έβδομη τέχνη
Ένα ΑΙΣΘΗΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ που άπτεται των δημιουργιών των ιερών τεράτων του Παγκόσμιου Κινηματογράφου, εποχής MURNAU δίνοντας λυρικά και μοναδικά έναν έρωτα στην Αρχαία Ελλάδα.
Ένα κινηματογραφικό και αισθητικό διαμάντι που κατάφερε να δώσει τον προφανή ερωτισμό χωρίς κανένα “πορνογραφικό” στοιχείο στα ενδότερά της.
Η Χρυσή δεκαετία του 1960 αρχίζει πλέον με τρόπο ευθύ και άμεσο να δίνει ΕΜΦΑΣΗ στο ΕΡΩΤΙΚΟ ΓΥΜΝΟ στον Κινηματογράφο μας
Το 1966 δίνεται η 2η αναπαράσταση του “ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ” με τη ματιά της ΜΙΚΑΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ
Εκεί έλαμψαν οι: ELIZABETH WIENER και ο ΤΕΛΗΣ ΖΩΤΟΣ
Στην εκδοχή αυτή ο κλασικός Μύθος μπαίνει στην τεχνοτροπία της NOUVELLE VAGUE της εποχής

Το 1963 ο μεγάλος ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ θα μας δώσει ένα απίστευτο Φιλμ στο οποίο κυριαρχεί η λάμψη του ερωτισμού.
Ένας ύμνος στο πάθος του έρωτα με μοναδικό τρόπο δοσμένο και εξαίρετη ΤΟΛΜΗ για την εποχή.

“ΜΙΚΡΕΣ ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ”
ΤΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ, ΕΛΕΝΗ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, ΑΝΕΣΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΡΩΤΑ σε πραγματικά υπέροχες ερμηνείες.

Το 1966 ο ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ δίνει το εξαιρετικό αλλά συνάμα και τολμηρό για την εποχή:
“ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ”
Με ερωτικό ζευγάρι τους ΚΩΣΤΑ ΜΕΣΣΑΡΗ και ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Ανάγλυφα την ερωτική σχέση ενός καθηγητή Αγγλικών με την πλούσια μαθήτριά του, δίνοντας ανάγλυφα και την ερωτική παρακμή, η ταινία κερδίζει ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Στη δεκαετία του 1960 σιγά-σιγά καθιερώνονται δύο μεγάλοι παραγωγοί “ανταγωνιστές” στο συγκεκριμένο αυτό Κινηματογραφικό είδος:
Φυσικά η “ΦΙΝΟΣ ΦΙΛΜΣ” και η “ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ”
Μέγας δημιουργός, εξαιρετικά ριζοσπάστης στον καιρό του με τολμηρές ταινίες και εμφανίσεις ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ με τις κλασικές:
“ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ”, “ΝΟΜΟΣ 4000”

Στην εποχή αυτή δεσπόζει υποκριτικά η μεγάλη ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ που δεν διστάζει να μπει μπροστά στις”απελεύθερες” ερωτικές εμφανίσεις στον Κινηματογράφο προκαλώντας “ρίγη” για την εποχή.
Τα θέματα εκείνης της εποχής ξεφεύγουν από τον καθαρόΕΡΩΤΙΚΟ ΛΥΡΙΣΜΟ και αποκτούν ΕΝΤΟΝΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ με σαφή θέματα ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ
Πριν από αυτές ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ μας έχει δώσει μια πρώτη γεύση της “εισόδου” του στο χώρο του ΕΡΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ με την ταινία “ΕΡΩΤΙΚΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ” στην οποία γράφει το ΣΕΝΑΡΙΟ και την ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ οΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ το 1959
Το 1965 έχουμε και τις “ΛΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ” του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ, επίσης τολμηρό εξαιρετικά θέμα με τουςΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΑΤ, ΜΙΡΚΑ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ, ΖΕΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Η Αυγή της δεκαετίας του 1970 βρίσκει το είδος να μπαίνει σε “ΔΕΥΤΕΡΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ” κάτω από τις επιρροές της Πολιτιστικής παρακμής από τη ΧΟΥΝΤΑ και τα πρότυπά της.
Εδώ πάμε σε έναν αισθητικό ΔΙΧΑΣΜΟ με την ακμή και τη παρακμή να ενυπάρχουν.
Σε πολλές από αυτές τις ταινίες λάμπει η αισθησιακή και τολμηρή παρουσία της ΑΝΝΑΣ ΦΟΝΣΟΥ,
“ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ”, “ΠΙΟ ΘΕΡΜΗ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ”, “ΕΡΩΤΟΜΑΝΕΙΣ”, “ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΖΩΗ”
Είναι η εποχή του ΟΜΗΡΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ και το Ελληνικό ερωτικό φιλμ αρχίζει να φλερτάρει με την light ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ.

Παρ’ όλη όμως την έντονα διαφαινόμενη παρακμή, είχαμε και μικρά ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ταινιών που επέμεναν να αναδείξουν το ερωτικό στοιχείο χωρίς “φτηνή” επικάλυψη.
“ΛΕΣΒΙΑΚΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ” του ΕΡΡΙΚΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ 1974
με την ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ και ΓΙΩΡΓΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ και ΡΕΝΑ ΚΟΣΜΙΔΟΥ
“ΕΥΔΟΚΙΑ” του ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ 1971
με τους ΓΙΩΡΓΟ ΚΟΥΤΟΥΖΗ και ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
“ΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΑΚΟΜΑ” του ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ 1979
“ΑΓΓΕΛΟΣ” του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ 1982
με τους ΜΙΧΑΛΗ ΜΑΝΙΑΤΗ και ΔΙΟΝΥΣΗ ΞΑΝΘΟ
“ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ” της ΦΡΙΝΤΑΣ ΛΙΑΠΠΑ με τις ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΝΤΖΟΥ και ΜΙΡΚΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
“ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ” του ΘΑΝΑΣΗ ΡΕΝΤΖΗ 1981 με τους ΦΑΙΔΩΝΑ ΓΕΩΡΓΙΤΣΗ και ΣΟΦΙΑ ΡΟΥΜΠΟΥ

 

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ του 1970 σηματοδοτεί επίσης την εποχή που το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ δεν διστάζει να καταγράψει μεΑΚΡΑΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΡΕΑΛΙΣΜΟ τα γυμνά κορμιά και την ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΑΦΗ μάλιστα μη διστάζοντας να προχωρήσει στη “γοητεία” του ΚΟΝΤΙΝΟΥ ΠΛΑΝΟΥ.
Είναι η εποχή και της ανάδειξης του CULT ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ, που σίγουρα μπορεί να μην κατατάσσεται στην ποιοτική και καλλιτεχνική πλευρά της Τέχνης αλλά δεν έπαυε να είναι “κομμάτι της κρυφής μας ζωής”.
Η CULT Φιγούρα του παρακμιακού ΓΚΟΥΣΓΚΟΥΝΗ κατά παράδοξο τρόπο δεν λέει να ξεχαστεί από το μυαλό μας και βουτηγμένη μέσα στην πορνογραφική εκδοχή του ερωτισμού, του φτηνού, παρ’ όλα αυτά διατήρησε μια “αγνότητα”, μια “καθαρότητα”, ένα γραφικό και χιουμοριστικό στοιχείο που χάθηκε εντελώς στα σημερινά τηλεοπτικά σκουπίδια.
Ήταν τότε που άνθισαν “μορφές” και πρόσωπα χαρακτηριστικά όπως:
ΤΙΝΑ ΣΠΑΘΗ, η ΓΚΙΖΕΛΑ ΝΤΑΛΙ

Σίγουρα λοιπόν ο δρόμος του Ερωτικού Γυμνού Ελληνικού Κινηματογράφου είχε πολλές όψεις και εκφράσεις όπως άλλωστε συνηθίζεται σε όλα τα ρεύματα σκέψης και τέχνης.
Σίγουρα υπήρξε η τέχνη, ο λυρισμός, ο ρομαντισμός, ο έντονος ερωτισμός, ο μοναδικός αισθησιασμός. Σίγουρα υπήρξε η κεκαλυμένη έως απροκάλυπτη πορνογραφία.
Χωρίς ίχνος σεμνοτυφίας όλα αυτά έδωσαν το δικό τους λιθαράκι στο παρελθόν και στις αναμνήσεις στις Κινηματογραφικές και όχι μόνο αίθουσες.

Παραθέτουμε κάποιες αναφορές από κάποιες ταινίες εποχής, που περισσότερο παραπέμπουν στην CULT περίοδο του Ελληνικού Κινηματογράφου, χωρίς να λείπουν και “ένθετα” στην εποχή του 1960-70
1980 “Η ΥΓΡΗ ΝΕΦΕΛΗ” με την Σκηνοθεσία του ….μαιτρ του είδους ΟΜΗΡΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ

Μια όμορφη ερωτική ταινία ,σε ασπρόμαυτο φόντο, με εξαίρετους Ηθοποιούς.
Η ΕΛΕΝΑ ΝΑΘΑΝΑΗΛ λάμπει από ερωτισμό, μαζί με τους ΤΑΚΗ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ και ΣΠΥΡΟ ΦΩΚΑ και ΜΑΝΟ ΚΑΤΡΑΚΗ

1974 “ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ”

Μια ακόμα αισθησιακή ερωτική ταινία, από ποιον άλλον ; από τον ….μαιτρ της εποχής τον ΟΜΗΡΟ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ.
Με τους: ΝΙΚΟ ΓΑΛΑΝΟ, ΝΙΚΟ ΒΕΡΛΕΚΗ, ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ, ΜΑΡΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, ΜΑΓΔΑ ΜΑΚΡΗ
γυρίζεται μια ταινία με έντονα αισθησιακά στοιχεία στο κόσμο των φαντασιώσεων μιας παντρεμένης γυναίκας.

1976 “ΖΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ” (RIVALS IN LOVE)
από τον ΟΜΗΡΟ ΕΥΣΤΡΑΤΙΑΔΗ και πάλι, ο οποιός έχει αναδειχθεί σε “ιεροφάντη” του Ελληνικού Αισθησιακού ερωτικού Κινηματογράφου.
Η ΥΔΡΑ και η ΕΡΜΙΟΝΗ παίρνουν, ερωτικά, …φωτιά από τη σμίξη ενός γοητευτικού άντρα με αμνησία στα …χέρια δύο γυναικών
Παίζουν οι: ΜΑΓΔΑ ΜΑΚΡΗ, ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΓΥΦΤΟΠΟΥΛΟΣ. ΣΑΜΑΝΘΑ ΡΩΜΑΝΟΥ, ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ ΖΑΜΙΔΗΣ

[sc:4]

Categories
Παρασκήνιο

Πως είναι σήμερα οι ντίβες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Οι παρακάτω ντίβες των ταινιών του 60 και του 70, αποτελούσαν πραγματικά “διαμάντια” για τον  Ελληνικό Κινηματογράφο. Η γοητεία τους, η λάμψη και το υποκριτικό ταλέντο, τις καθιστούσαν πρότυπο για κάθε γυναίκα της εποχής και προκαλούσαν τον ερωτικό πόθο τους κάθε άνδρα.

[sc:3]

Δεν ήταν λίγες οι φωτογραφίσεις τους σε εξώφυλλα του ημερήσιου και του περιοδικού τύπου και γενικότερα αποτελούσαν την ιδανική περίπτωση της μοιραίας και όμορφης γυναίκας που αναζητούσαν οι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι τηςεποχής.

Αναμφισβήτητα, κατά τη διάρκεια του χρόνου, οι πανέμορφες αυτές γυναίκες δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν αναλλοίωτες. Αρκετές από αυτές επέλεξαν να προβούν σε αισθητικές επεμβάσειςπροκειμένου να διατηρήσουν την εμφάνισή τους στο επίπεδο που θα ήθελαν. Άλλες από αυτές, είχαν την τύχη  να ευνοηθούν από τον χρόνο και να μην παρουσιάζουν εμφανή σημάδια γήρατος. Τέλος υπήρξαν και κάποιες που ο συνδυασμός του χρόνου με τα προβλήματα υγείας,τις καταπόνησε ιδιαίτερα με επιπτώσεις στην εξωτερική τους εμφάνιση.

Όπως και να έχει σας παρουσιάζουμε ορισμένες περιπτώσεις  Ελληνίδων ηθοποιών στα νιάτα τους σε σύγκριση με την σημερινή τους εικόνα…

 



<p>76 ετών σήμερα η Αννα Φόνσου και ο χρόνος της έχει συμπεριφερθεί αρκετά ευγενικά…</p>
<p> ” /></p>
<p>76 ετών  η <a href=Άννα Φόνσου, αλλά ο χρόνος δεν την έχει αδικήσει

 



<p>84 ετών η Ρίκα Διαλυνά και είναι τελείως αλλαγμένη! </p>
<p> ” /></p>
<p>84 ετών η <a href=Ρίκα Διαλυνά .

 



<p>71 ετών σήμερα Ζωή Λάσκαρη και από τις πλαστικές έχει… μεταμορφωθεί</p>
<p> ” /></p>
<p>71 ετών σήμερα η  <a href=Ζωή Λάσκαρη δείχνει άλλος άνθρωπος.

 



<p>76 ετών Μπέτυ Αρβανίτη και τα σημάδια του χρόνου είναι εμφανή</p>
<p> ” /></p>
<p>76 ετών η <a href=Μπέτυ Αρβανίτη .

 



<p>76 ετών σήμερα Μάρθα Καραγιάννη και είναι όντως… γερασμένη</p>
<p> ” /></p>
<p>76 ετών σήμερα η <a href=Μάρθα Καραγιάννη.

 



<p>82 ετών η Μαίρη Χρονοπούλου και είναι τελείως αλλαγμένη. Τα προβλήματα υγεία που έχει αντιμετωπίσει ουκ ολίγα…</p>
<p> ” /></p>
<p>82 ετών η <a href=Μαίρη Χρονοπούλου με αρκετά προβλήματα υγείας.

 



<p>70 ετών η Νόρα Βαλσάμη σήμερα, αλλά δείχνει πολύ γερασμένη</p>
<p> ” /></p>
<p>70 ετών η <a href=Νόρα Βαλσάμη.

 



<p>82 ετών σήμερα Τζένη Ρουσσέα…</p>
<p> ” /></p>
<p>82 ετών η <a href=Τζένη Ρουσσέα.

 



<p>76 η Ελένη Προκοπίου σήμερα και είναι ομαλώς…γερασμένη…</p>
<p> ” /></p>
<p>76 χρονών η <a href=Ελένη Προκοπίου.

 



<p>66 ετών η Νέλλυ Γκίνη, δε θυμίζει σε τίποτα τον παλιό της εαυτό</p>
<p> ” /></p>
<p>66 ετών η <a href=Νέλλη Γκίνη.

 

[sc:4]

Categories
Hθοποιοί Hθοποιοί Ι-Π

Καστούρα Σάσα

Η Αναστασία (Σάσα) Καστούρα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, στις  8 Οκτωβρίου του 1940 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου (όπου πρωτοεμφανίσθηκε το 1962), του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

[sc:3]

Ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό έγινε μετά από τη συμμετοχή της στη δημοφιλή σειρά “Η Γειτονιά μας”, όπου υποδυόταν τη μνηστή του βασικού πρωταγωνιστή Μάκη Δεμίρη.

Ήταν μέλος του ΚΚΕ και ήταν υποψήφια βουλευτής στις εκλογές στην Α΄εκλογική περιφέρεια Θεσσαλονίκης, δυο φορές (1993, 1996).

Υπήρξε παντρεμένη με τον οπερατέρ, Παύλο Φιλίππου.

Σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, το 2011, στην εφημερίδα Espresso, είχε μιλήσει για το πώς είναι η ζωή της, αλλά και για την επιθυμία της να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη, την ιδιαίτερη πατρίδα της.

«Προσωπικά, είμαι μια χαρά, δόξα τω Θεώ! Πήρα τη σύνταξή μου και δεν μ’ ενδιαφέρει πια το θέατρο. Κάνω άλλα πράγματα, σκηνοθετώ όταν μου δίνεται η ευκαιρία. Αισθάνομαι χορτασμένη!», είπε και συνέχισε:

«Με τόσο μεγάλη εγκληματικότητα που υπάρχει σήμερα στην περιοχή, πώς να ζήσουμε; Γι’ αυτό ψάχνω να πουλήσω ή να νοικιάσω το σπίτι μου και να πάμε να μείνουμε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ζουν η αδελφή μου, ο αδελφός μου και οι συμμαθήτριές μου που με περιμένουν να γυρίσω».

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 17 Ιουνίου του 2014.

[sc:4]

Categories
Hθοποιοί Hθοποιοί Α-Θ

Βουλαλάς Τάκης

Ο Τάκης Βουλαλάς γεννήθηκε το 1935 στην Αθήνα και αποφοίτησε το 1963 από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

[sc:3]

Πρώτος του σημαντικός ρόλος την επόμενη χρονιά ως Αγγελος Κυρίου στο έργο «Χριστός Πάσχων».

Εκτοτε έπαιξε σε όλα τα είδη του δραματολογίου, ελληνικού και ξένου, στις παραγωγές του Εθνικού.

Στον κινηματογράφο συμμετείχε στις ταινίες: «Ο Ηλιος του θανάτου», «Παύλος Μελάς», «Το αίμα των αγαλμάτων», «Τα χρώματα της Ιριδας».

Πρωταγωνίστησε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές, ανάμεσά τους και οι: «Επικίνδυνα βήματα», «Ο άγνωστος πόλεμος», «Τζων Αυλακιώτης», «Ελισάβετ Μαρτινέγκου», κ.ά.

Βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου, από το 1963 έως το 1997 (είχε παίξει σε πάνω από 124 παραστάσεις στην πρώτη κρατική μας σκηνή), εδώ και μία δεκαετία απείχε από το θέατρο.

Τελευταία του παράσταση στο Εθνικό ήταν στο έργο του Ιονέσκο «Ρινόκερος» στον ρόλο του Παπιγιόν (1997).

Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο «Ο εχθρός του λαού» σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας (1999).

Απεβίωσε το πρωί στις 20 Απριλίου 2012 από καρδιακή προσβολή.

Τον βρήκε νεκρό στο σπίτι του στο Λυγουριό της Αργολίδας ένας νεαρός που πήγε να δει τι συμβαίνει επειδή δεν απαντούσε στις τηλεφωνικές κλήσεις της συζύγου του από την Αθήνα, η οποία είχε ανησυχήσει πολύ.

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

[sc:4]

Categories
Αφιέρωμα

Αφιέρωμα:Τα νησιά του ελληνικού κινηματογράφου (Μέρος 5) – Η Νίσυρος στη «Νοσταλγό» της Ελένης Αλεξανδράκη

Η «αυθαιρεσία» της Ελένης Αλεξανδράκη να μεταφέρει στη Νίσυρο ένα διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που στο χαρτί διαδραματίζεται στη Σκιάθο πηγάζει από κάτι περισσότερο από οποιαδήποτε «κινηματογραφική ποιητική αδεία».

[sc:3]

Σε μια μείξη της ντοπιολαλιάς και της διαλέκτου του Παπαδιαμάντη, η Νίσυρος δεν είναι πλέον ένα νησί της λογοτεχνίας και του σινεμά, αλλά ένα σημείο όπου συναντιούνται όλοι οι μύθοι και η πραγματικότητα μιας Ελλάδας που κάνει κουπί με τα χέρια στη λεπτή γραμμή και το απέραντο πέλαγος που χωρίζουν το παρελθόν με το μέλλον.

 

Η Νοσταλγος 607

Η Νοσταλγος 607

Η Νοσταλγος 607

Με χωνεμένη την παράδοση αλλά τελικά και το μεταμοντερνισμό του Παπαδιαμάντη, η Ελένη Αλεξανδράκη φτιάχνει με τη «Νοσταλγό» μια ταινία που ζει σε ένα δικό της χώρο και χρόνο, με κινητήριο δύναμη την επιθυμία μιας γυναίκας για μια επιστροφή που είναι και ταυτόχρονα φυγή και τα πανέμορφα day for night που κάνουν τη νυχτερινή διαδρομή από τη Νίσυρο στο γειτονικό Γυαλί να μοιάζουν με ένα ταξίδι στο άγνωστο που δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ.

Νοσταλγός και η ίδια η Νίσυρος ξαναγιεννέται μέσα από την αφήγηση ως το νησί που είναι, ένα από τα Δωδεκάνησα που κατάφεραν να παραμείνουν ακόμη και σήμερα ανέγγιχτα από τη βίαιη ανθρώπινη παρέμβαση, ευλογημένο από την ηφαιστιογενή του φύση και την ιστορική του αναγκαιότητα, ένας τόπος οχυρωμένος από τη διάχυτη ελευθερία της σκέψης και του λογισμού που σαν γνήσιος νησιώτης δεν μπορεί ποτέ να μείνει κολημμένος στη γη, αναζητώντας νομοτελειακά τη θάλασσα.

 

Η Νοσταλγος 607

Σαν μια ιστορία που άκουσες κάποτε και δεν ξέχασες ποτέ, σαν ένα ποιήμα που γραμμένο στην ίδια γλώσσα με τη δική σου αποκρυπτογραφείς σε κάθε του λέξη, σαν μια πράξη φεμινισμού αποτυπωμένη σε ένα πανί που θα μπορούσε να είναι γυναικείο φουστάνι, σαν ένα ερωτικό γράμμα στις πατρίδες που νοσταλγούμε ακόμη και όταν αυτές δεν μας λείπουν καθόλου, μια ταινία που αντηχει το λαϊκά σοφό «Ο άνθρωπος που έπρεπε να αγαπάει όλον τον κόσμο, δεν αγαπά κανένα» και τραγουδά μαζί με τον Νίκο Παπαζόγλου «Για όλα αυτά που ζητάς, για πολλά που πονάς, για το τίποτα μιας ευτυχίας» μεταμορφώνοντας τη Νίσυρο στο κέντρο μιας κοσμικής νοσταλγίας

«Η Νοσταλγός» της Ελένης Αλεξανδράκη (2004) / Σενάριο: Ελένη Αλεξανδράκη / Μουσική: Νίκος Παπάζογλου / Πρωταγωνιστουν: Ολια Λαζαρίδου, Γιώργος Τσούλαρης, Σπύρος Σταυρινίδης.

πηγή

[sc:4]

Categories
Αφιέρωμα

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Μέρος Β)

Στα επόμενα χρόνια, η ανυπαρξία ρυθμίσεων για την προστασία του κινηματογράφου αλλά και η άστατη πολιτική κατάσταση της Ελλάδας οδήγησε σε κινηματογραφική κρίση. Η κρίση αυτή αντικατοπτρίστηκε και στο Φεστιβάλ.

[sc:3]

Υποχρηματοδοτήσεις, φανατισμοί και απουσία καλλιτεχνικού κριτηρίου οδηγεί σε διασπάσεις και διαμάχες. Ταυτόχρονα ο Εξώστης Β κηρύττει πόλεμο προς κάθε κατεύθυνση εμφανίζοντας δείγματα γήρανσης και φανατισμού που συμβαδίζουν παράλληλα με την διάθεσή του για αλλαγή. Αποκορύφωμα της δράσης του, η κρέμαση ενός σκιάχτρου από το ταβάνι της αίθουσας του Ολύμπιον που συμβόλιζε το θανάτο του ελληνικού κινηματογράφου. Έπειτα ακολουθούν διαδοχικές αλλαγές και παραιτήσεις προέδρων και μελών των επιτροπών, συζητήσεις όπου οι συντελεστές του φεστιβάλ εντοπίζουν πλήθος προβλημάτων και σιγά – σιγά οδηγούμαστε στην τομή του 1992, όπου το Φεστιβάλ μετονομάζεται σε Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με διεθνές διαγωνιστικό τμήμα και ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα το οποίο και καταργείται μερικά χρόνια μετά. Το Ελληνικό Φεστιβάλ είναι και επισήμως πλέον νεκρό.

Το Διεθνές Φεστιβάλ και οι Κινηματογραφιστές της Ομίχλης

 

Την θέση του θεσμού που παραπαίει έρχεται να πάρει αυτό που θα εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής των Ανοιχτών Οριζόντων Δημήτρης Εϋπήδης στρέφει το βλέμμα του σε ανεξάρτητες ευρωπαϊκές και διεθνείς παραγωγές, νέους καλλιτέχνες και το φεστιβάλ πλημμυρίζει από πρωτοποριακές ταινίες και τελικά εισάγει μαζικά τέχνη στην Θεσσαλονίκη. Σε επιστολή του προς το Φεστιβάλ το 1995 ο Κ. Κισλόφσκι αναφέρει «Καταφέρατε να ανακαλύψετε όλες τις ταινίες μου. Κανείς δεν το έκανε μέχρι σήμερα… Ο,τι μένει από την καρδιά μου είναι μαζί σας». Σταδιακά το φεστιβάλ πλαισιώνεται από πλήθος εκδηλώσεων και προσωπικοτήτων και στρέφεται στην ποιότητα. Ανοίγεται σε παραγωγούς και διανομείς. Θεσμοθετούνται τα βραβεία κοινού, εξαπλώνεται στις αποθήκες του λιμανιού, αρχίζουν τα αφιερώματα και το βαλκανικό τμήμα του Φεστιβάλ. Ο χαρακτήρας του πλέον έχει πάρει την σημερινή του μορφή.

13adbd40-1ba9-4450-bc01-8622f83f6a7f

Τα προβλήματα, όμως, του ελληνικού κινηματογράφου δεν έχουν λυθεί. Να τα υπενθυμίσουν έρχεται η κίνηση των Κινηματογραφιστών της Ομίχλης μια ομάδας νέων δημιουργών (που θυμίζουν τις αρχές του Εξώστη Β) που αποσχίζεται από την Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών και η απειλή τους για μποϊκοτάζ (το οποίο και δεν πραγματοποιήθηκε) του φεστιβάλ το 2011 με αιτήματα προστασίας και χρηματοδότησης του ελληνικού σινεμά. Επιπλέον, η σπατάλη χρημάτων στην λαμπερή εποχή του φεστιβάλ (2000-2009) οδήγησε σε διαμαρτυρίες και χρέη ενώ πολλοί συζητάνε για παρασκελισμό των ελληνικών παραγωγών. Η πορεία δεν έχει έρθει στο τέλος της ακόμα.

Αντί Επιλόγου

 

Αυτό το κείμενο άρχισε με σκοπό μια σύντομη αναδρομή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και κατέληξε σε ένα μάθημα ιστορίας, πολιτικής και τέχνης της Ελλάδος. Κάθε κεφάλαιο που αναφέρθηκε παραπάνω χρίζει μεγάλης ανάλυσης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Το Φεστιβάλ το οποίο ξεκίνησε με σκοπό την αποκέντρωση, δηλαδή το περιορισμό την κυριαρχίας της Αθήνας στον κινηματογράφο εξελίχθηκε γρήγορα σε κύριο διαμορφωτή του μέλλοντος του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και έναν κοινωνικό καθρέπτη όπου καθρεπτίζονταν οι πολιτικές τάσεις της εποχής. Στους συντελεστές του, στους κριτικούς και στο κοινό του συναντούμε τους μεγαλύτερους διανοούμενους της ελληνικής ιστορίας. Το κοινό του φεστιβάλ αποτελούταν από τα πιο πρωτοποριακά πνεύματα της εποχής και οι συζητήσεις του φεστιβάλ καθόριζαν και δημιουργούσαν τα νέα ρεύματα του κινηματογράφου. Κάθε φεστιβάλ ήταν μια μικρή μάχη ενάντια στον περιορισμό της τέχνης και μια κραυγή απελευθέρωσης. Μια μικρή ζύμωση του πνεύματος. Ο Ανδρέας Τύρος, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) αναφέρθηκε σε παλαιότερες συζητήσεις του φεστιβάλ στις « μνήμες από τον «Εξώστη Β, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, τις ηρωϊκές εκείνες μέρες του Φεστιβάλ με το νεανικό και ανήσυχο κοινό που καθιέρωνε ή κατακρήμνιζε μια ταινία και τις ζωηρές συζητήσεις να συνεχίζονται μέχρι τις πρωινές ώρες στο διπλανό καφενείο, το ιστορικό Ντορέ». Μια κατάσταση διαφορετική από σήμερα.

Μερικοί από εμάς, ρομαντικοί, νιώθουμε μια νοσταλγία για εκείνη την παθιασμένη περίοδο που όμως σήμερα έχει τελειώσει. Και ίσως ευτυχώς που έχει τελειώσει. Το Φεστιβάλ σήμερα έχει πετύχει πολλά που κάποτε προσπαθούσε. Ποιότητα, διεθνή αναγνώριση, προσφορά τέχνης στο κοινό της Θεσσαλονίκης και σχέσεις με τους καλύτερους σε παγκόσμιο επίπεδο καλλιτέχνες. Και έχει πετύχει σε κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Είναι κατά μια έννοια, διαφορετική ίσως των αιτημάτων του Εξώστη Β, Λαϊκό. Είναι ένα Φεστιβάλ ανοικτό στην πόλη του το οποίο στηρίζεται από τους νέους της πόλης και όχι από μια καλλιτεχνική ελίτ. Έχει ανοίχθει στις αγορές και προωθεί τους νέους καλλιτέχνες με τα τμήματα AGORA, FORUMκαι CROSSROADS. Έχει σκοπό να είναι οικονομικά προσιτό από τους φοιτητές και την πλειονότητα του κόσμου της Θεσσαλονίκης σε αντίθεση παραδείγματος χάρη με το φεστιβάλ των Καννών που σκοπεύει σε μια ανώτερη καλλιτεχνική τάξη.

 

Όμως απέχει πολύ από το να είναι ιδανικό. Ο ελληνικός κινηματογράφος γνωρίζει μια νέα ακμή, ένα νέο ρεύμα καλλιτεχνών και παραγωγών. Η Θεσσαλονίκη έχει μείνει πολύ πίσω από την Αθήνα σήμερα σε ευκαιρίες και δυνατότητες για τους νέους δημιουργούς οι οποίοι στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ καθώς το πολιτιστικό και κοινωνικό έδαφος της Ελλάδος είναι ανεπαρκές. Ένα μεγάλο κομμάτι της διοργάνωσης του ίδιου του Φεστιβάλ πραγματοποιείται σήμερα στην Αθήνα. Είναι κοινή παραδοχή πως η Ελλάδα δεν στηρίζει τους καλλιτέχνες της.

Το Φεστιβάλ όμως πρέπει να το κάνει. Ίσως σήμερα να είναι περισσότερο παθητικό και αποστασιοποιημένο από ότι θα έπρεπε. Ίσως να είναι απαραίτητο να αναβιώσουν οι πολύωρες συζητήσεις με την συμμετοχή των μεγαλύτερων Ελλήνων διανοούμενων. Να γίνει πιο οικείο, πιο οικογενειακό και λιγότερο απρόσωπο. Να είναι ένας χώρος αναφοράς όχι μόνο για προβολές αλλά και για ενεργή συμμετοχή του κοινού και των νέων δημιουργών στην διαμόρφωση της τέχνης. Ένας χώρος ο οποίος να ανοίγει νέες ευκαιρίες και δρόμους, και να διδάσκει τους νέους σκηνοθέτες. Ίσως ένα νέο ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα να συσπειρώσει ξανά τις καλλιτεχνικές δυνάμεις της χώρας. Και όλα αυτά να συμβαίνουν στην Θεσσαλονίκη, να πλαισιώνονται από τους ανθρώπους της και επιτέλους σιγά- σιγά αυτή η πόλη να γνωρίσει μια νέα καλλιτεχνική άνοιξη.

Πηγή

[sc:4]

Categories
Καλύτερες Ατάκες

Αξέχαστες στιγμές με τον Σωτήρη Μουστάκα (video)

Δείτε στο ellinikoskinimatografos.gr  ένα βίντεο με αξέχαστες στιγμές του Σωτήρη Μουστάκα.

[sc:3]

[sc:4]

Categories
Hθοποιοί Hθοποιοί Ρ-Ω

Τσάρμη Άρτεμις

Η  Άρτεμις Τσάρμη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου (1968).

[sc:3]

Υπήρξε βασικό στέλεχος του χορού του αρχαίου δράματος του Εθνικού Θεάτρου.

Είχε αξιόλογη κινηματογραφική παρουσία “Καρδιά που Λύγισε απ΄ τον Πόνο” (1968), “Κρίμα το Μπόι σου” (1970), “Μπουμ Ταρατατζούμ” (1972), “Ισιδώρα” (1975) κ.ά.

Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές τηλεοπτικές σειρές: “Μαντάμ Σουσού”, “Αστυνομικές Ιστορίες”, “Ένας Απίθανος Ντεντέκτιβ”, “Γιούγκερμαν” κ.ά.

Απεβίωσε  στις 15 Ιουνίου του 1992  από καρκίνο.

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

[sc:4]

Categories
Hθοποιοί Hθοποιοί Ρ-Ω

Τριανταφύλλου Καίτη

Η Καίτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1943 και σπούδασε στις δραματικές σχολές “Θεάτρου Τέχνης” και Βασίλη Διαμαντόπουλου.

[sc:3]

Πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο το 1963.

Συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων, με τους Λ. Κωνσταντάρα, Μ. Κοντού, Α. Μπάρκουλη, Β. Διαμαντόπουλο, Α. Βουγιουκλάκη, Δ. Παπαμιχαήλ, Κ. Καρρά, Ε. Ναθανάηλ, Λ. Λαζόπουλο κ.ά.

Πρωταγωνίστησε στις ταινίες: “Αμόκ” (1963), “Στεφανία” (1966), “Κρεβατομουρμούρα” (1971) κ.ά.

Έπαιξε επίσης στη θρυλική σειρά “Η Γειτονιά μας” (1972-1977), το σίριαλ “Χαμογελάστε Παρακαλώ” (1983).

Στις 2 Ιουνίου 1991, έδωσε τέλος στη ζωή της.

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

[sc:4]