Categories
Άλλοι Συντελεστές

Καζαντζίδης Στέλιος

Ο Καζαντζίδης Στέλιος υπήρξε ένας από τους λίγους τραγουδιστές, που κέρδισαν αδιαφιλονίκητα τον τίτλο του λαϊκού ερμηνευτή, αγαπήθηκε φανατικά, μπήκε στις καρδιές και στα σπίτια των ανθρώπων, τραγουδήθηκε όσο λίγοι και χάρισε το αίσθημα της οικειότητας σε όσους ένιωσαν ότι τραγουδά για εκείνους.

Με τη μοναδική υφή της φωνής του κατάφερε να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων, για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν και τόσο αυτονόητη.

Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες, όλοι αγωνιστές της καθημερινότητας αναζητούσαν στα τραγούδια του παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά. Και το κοινό του, βέβαια, δεν σταματούσε μόνο σε αυτούς.

Γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία.

Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία.

Από αυτή άκουγε ως παιδί τα λαϊκά τραγούδια που έφεραν οι πρόσφυγες και από τη γιαγιά του -όπως έλεγε ο ίδιος- πήρε τις τεχνικές, τις αναπνοές, το κλάμα στη φωνή…

Ως τη στιγμή που τον ανέλαβε ο μεγάλος δάσκαλος Στέλιος Χρυσίνης.

Μεγαλώνοντας, δούλεψε σ’ ένα εργοστάσιο στη Νέα Ιωνία.

Μία μέρα, τον φωνάζει το αφεντικό του και του λέει ότι έχει καταπληκτική φωνή και του κάνει δώρο μία κιθάρα. Ο Στέλιος, όσε ώρες δεν δούλευε, καθόταν στο σπίτι και προσπαθούσε να μάθει τραγούδια στην κιθάρα.

Μια μέρα, κάποιος περαστικός τον άκουσε και του πρότεινε να τραγουδήσει στην ταβέρνα του.

Έτσι, έγινε η αρχή…

Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά.

Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας», που όμως δεν πούλησε.

Το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μία σειρά επιτυχιών και συνεχής άνοδος, με εμφανίσεις σε γνωστά λαϊκά κέντρα της εποχής.

Τότε έρχεται και η γνωριμία, ο αρραβώνας, αλλά και η συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ, ως το καλοκαίρι του 1957.

Σουξέ της εποχής, το «Απόψε φίλα με» του Μανόλη Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ. Μετά από αυτό χώρισαν.

Η επόμενη οκταετία (1957-1965) είναι ίσως η πιο γόνιμη και δημιουργική περίοδος για τον Στέλιο Καζαντζίδη.

Η γνωριμία του με τη Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη εξελίχθηκε σε μια λαμπρή συνεργασία.

Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κ.ά.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα.

Το Μάιο του 1966 αποφάσισαν να ενωθούν και στη ζωή.Ο γάμος τους μπορεί να μην άντεξε στο χρόνο, αλλά έμειναν για πάντα φίλοι.

Έπειτα από χρόνια, ο Καζαντζίδης γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, την οποία ο χαρακτήριζε ως «θησαυρό».

Τo 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα.

Τήρησε την επιλογή του αυτή ως το τέλος της ζωής του και η μόνη επαφή με το κοινό ήταν μέσω των δίσκων του.

Για κάποιο διάστημα και αυτή η επικοινωνία διακόπηκε, λόγω προβλημάτων που είχε με τη δισκογραφική εταιρεία «Μίνως».

ΣΤΕΛΙΟ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

Στη δισκογραφία επανήλθε, έπειτα από 12 χρόνια απουσίας, το 1987, συνεργαζόμενος με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη, Θανάση Πολυκανδριώτη, Θοδωρή Καμπουρίδη, Μάκη Ερημίτη, Αντώνη Βαρδή, Σώτια Τσώτου και άλλους άξιους δημιουργούς.

Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται χρόνια δύσκολα».

Φιλμογραφία

Η κυρία δήμαρχος (1960)
Μάνα μου παραστράτησα (1961)
Κλάψε φτωχή μου καρδιά (1962)
Αφήστε με να ζήσω (1965)
Δεν μπορούν να μας χωρίσουν   (1965)
Με πόνο και με δάκρυα   (1965)
Αδίστακτοι  (1965)
Οι καταφρονεμένοι (1965)
Παίξε μπουζούκι μου γλυκό (1965)
Προδομένη (1965)
Τιμωρία (1965)
Έχω δικαίωμα να σ’ αγαπώ (1966)
Οι άγγελοι της αμαρτίας (1966)

Αχάριστη (1966)
Η ώρα της δικαιοσύνης   (1967)
Ο γεροντοκόρος (1967)
Άδικη κατάρα (1967)
Τα ψίχουλα του κόσμου (1967)
Σαπίλα και αριστοκρατία (1967)
Ο γίγας της Κυψέλης (1968)
Οι άντρες δεν λυγίζουν ποτέ (1968)
Φτωχογειτονιά, αγάπη μου (1969)
Φουκαράδες και λεφτάδες (1970)
Κραυγές στον άνεμο (1979)
Εις μνήμην Χάρρυ Κλυνν … και κλάμα (1984)
Σχετικά με τον Βασίλη (1986)

Έφυγε από την ζωή  στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Categories
Άλλοι Συντελεστές Τελευταία άρθρα

Ζαχά Νινή

Νινή Ζαχά

Η Νινή Ζαχά ήταν τραγουδίστρια και συνθέτρια, από τις μεγάλες προσωπικότητες της ελαφράς μουσικής στη χώρα μας.

Η Ουρανία Ζαχαροπούλου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1931 στη Θεσσαλονίκη και ήταν κόρη του πιανίστας και συνθέτη Κώστα Ζαχαρόπούλου.

Παιδί – θαύμα στο χώρο του τραγουδιού, εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο πάλκο σε ηλικία έξι ετών κι έγινε πανελληνίως γνωστή στα οκτώ της χρόνια, όταν τραγουδούσε στην περίφημη Μάνδρα του Αττίκ. Στην πολύχρονη καριέρα της ερμήνευσε πολλά τραγούδια (δικά της και ξένα), με εντελώς προσωπικό στυλ, που έμεινε ανεπανάληπτο.

Κυριάρχησε στο χώρο του λεγόμενου ελαφρού τραγουδιού τις δεκαετίες του ’40, του ’50 και του ’60.

Στο 5ο Διεθνές Φεστιβάλ Τραγουδιού της Βαρκελώνης (1963) το τραγούδι της «Μαρία-Μαρία», σε στίχους της Δανάης, κατέκτησε την 5η θέση, ενώ ένα χρόνο αργότερα  το τραγούδι της «Στην Πάλμα», ερμηνευμένο από την ίδια και τον Τζίμη Μακούλη, κέρδισε το Γ’ βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Πάλμα (Μαγιόρκα).

Διαβάστε επίσης: Άγγελος Αντωνόπουλος: Το Θέατρο Είναι Μετερίζι Και Αμύνεται Για Τον Πολιτισμό.

Άλλα πασίγνωστα τραγούδια της είναι τα: «Κοντά στο τζάκι πάλι θα ’μαστε αλήθεια», «Χίλια χρόνια μαζί», «Ήρθε το καλοκαίρι», «Ένας ταχυδρόμος μόνη πια χαρά μου», «Φύγε λοιπόν», «Μία προσευχή», «Στων ματιών της τις θάλασσες», «Αύριο», «Ένα φλερτ ήταν αυτό και τίποτ’ άλλο», «Mα εγώ αγαπώ μία», «Μη μ’ αγγίζεις, μη», «Δεν είν’ έτσι η αγάπη», «Πού είσαστε φίλοι», «Κάνε μου λιγάκι ‘Μμμ’» «Πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος» και «Μου λείπεις εσύ». Δικά της τραγούδια έχουν ερμηνεύσει η Αλέκα Κανελλίδου (στενή φίλη και συνεργάτιδά της), ο Γιάννης Πάριος, η Τζένη Βάνου, ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Μαρινέλλα, ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Λίτσα Διαμάντη και ο Γιώργος Μαρίνος.

Δίσκοι στους οποίους συμμετέχει ερμηνεύοντας τραγούδια άλλων συνθετών είναι, μεταξύ άλλων: «Ξαναζώντας στη Μάντρα του» (1965), «Η Αθήνα τραγουδά Χατζιδάκι» (1968), «Η Νινή Ζαχά στα ωραιότερα τραγούδια του Αττίκ» (1969) και «Μίμης Πλέσσας: Τι να πρωτοθυμηθώ» (1985).

Τα τελευταία χρόνια της ζωής η Νινή Ζαχά ζούσε αποτραβηγμένη και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου 2013, σε ηλικία 82 ετών.

Φιλμογραφία

Η Λιλή και ο μουρντάρης (1959)[Λιλή]

www.ellinikoskinimatografos.gr

Ευχαριστούμε θερμά το greekactor.blogspot.gr για τις πληροφορίες.

Categories
Άλλοι Συντελεστές Τελευταία άρθρα

Ζαμπέτας Γιώργος

Γιώργος Ζαμπέτας

Ο Γιώργος Ζαμπέτας ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής και ξεχωριστός δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1925 στην Ακαδημία Πλάτωνος, ενώ η οικογένειά του καταγόταν από την Κύθνο.

Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Ζαμπέτας, που ήταν κουρέας και η Μαρίκα Μωραΐτη, ανηψιά γνωστού βαρύτονου της εποχής.

Από πολύ μικρή ηλικία ο Γιώργος Ζαμπέτας έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη μουσική, αφού παράλληλα με την απασχόλησή του στο κουρείο του πατέρα του ως βοηθός, «σκάρωνε» κρυφά στο μπουζούκι τις πρώτες του μελωδίες. Οτιδήποτε στη φύση παρήγε ήχο, τον συνάρπαζε και τον βοηθούσε στις συνθέσεις του, σύμφωνα με όσα ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στη βιογραφία του, λίγο πριν το θάνατό του.

Το 1932, σε ηλικία μόλις 7 ετών, κέρδισε το πρώτο του βραβείο, ως μαθητής της α’ δημοτικού, παίζοντας το πρώτο του τραγούδι σε σχολικό διαγωνισμό.

Παρά τις αντιδράσεις ο μικρός Γιώργος συνέχισε με απόλυτη προσήλωση να υπηρετεί τη μεγάλη του αγάπη, ενώ η γνωριμία του το 1938 με το Βασίλη Τσιτσάνη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας.

Το 1940 η οικογένεια Ζαμπέτα μετακόμισε στο Αιγάλεω (Ιερά Οδό 309 και Σαλαμίνος 1) και από τη στιγμή εκείνη ο Ζαμπέτας απέκτησε έναν άρρηκτο δεσμό με την πόλη, της οποίας εμπνεύστηκε και χάρισε το προσωνύμιο «Σίτι», κατά τη διάρκεια μια περιοδείας του στη Βρετανία.

Στα 1942 και κάτω από συνθήκες ανέχειας λόγω της Κατοχής, ο Ζαμπέτας δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσαν καντάδες στα κορίτσια.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’50 ο Ζαμπέτας γράφει τα πρώτα του γνήσια ρεμπέτικα τραγούδια με γνωστούς ερμηνευτές, όπως οι Πρόδρομος Τσαουσάκης («Σαν σήμερα, σαν σήμερα…»), Στέλιος Καζαντζίδης («Βαθειά στη θάλασσα θα πέσω»), Μανώλης Καναρίδης («Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα»), Πόλυ Πάνου («Να πας να πεις στη μάνα μου») κ.ά. Έκδηλο ήταν από τότε το ταλέντο και το εκπληκτικό του παίξιμο, ωστόσο ακόμη δεν είχε κατασταλάξει στο πασίγνωστο ιδιαίτερο στυλ, που τον καθιέρωσε σαν έναν μοναδικό «σόουμαν» στο χώρο.

Την επόμενη δεκαετία τα τραγούδια του γνωρίζουν τεράστια επιτυχία, καθώς πραγματοποιεί εμφανίσεις στα σπουδαιότερα λαϊκά κέντρα διασκέδασης, ενώ ταξιδεύει στο εξωτερικό (Ευρώπη και Αμερική) και παράλληλα συμμετέχει σε περισσότερες από 160 ταινίες του ακμάζοντα εκείνο τον καιρό ελληνικού κινηματογράφου.

Δημιουργίες του όπως «Τα δειλινά», «Τα ξημερώματα», «Δεν έχει δρόμο να διαβώ» κ.ά. παρέμειναν αξεπέραστες και τον κατατάσσουν στις υψηλότερες βαθμίδες του μουσικού στερεώματος, σύμφωνα και με δήλωση του Λευτέρη Παπαδόπουλου: «Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σόουμαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!».

Διαβάστε επίσης: Όταν Η Μάρω Κοντού «Σαμποτάρισε» Την Πρόσληψή Της Στην Εθνική Τράπεζα!!!

Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι, ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σόου, με τις γνωστές του επιτυχίες «Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κλπ. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό.

Τα χρόνια του ’80 αρχίζει η παρακμή του είδους αυτού, με τον Ζαμπέτα να αντιμετωπίζει προβλήματα στις συνεργασίες του αφού η εποχή δεν αναγνωρίζει πια τις αξίες του παρελθόντος. Ωστόσο, από το 1990 και μετά οι δισκογραφικές εταιρείες και τα Μ.Μ.Ε. «ανακαλύπτουν» ξανά τα τραγούδια του, τα οποία γνωρίζουν νέα άνθηση και επανακάμπτουν στις προτιμήσεις των ακροατών.

Δυστυχώς ο ίδιος πλέον δεν βρίσκεται μόνο στη δύση της καριέρας, αλλά και της ζωής του. Στις αρχές του 1992 δεν ένοιωθε καλά και πονούσαν τα κόκκαλά του. Όταν η κατάσταση επιδεινώθηκε μπήκε στο νοσοκομείο με τη διάγνωση του καρκίνου στα οστά σε προχωρημένη κατάσταση. Άφησε την τελευταία του πνοή από καρκίνο στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στις 10 Μαρτίου του 1992. Ήταν μόλις 67 ετών.

Ο Δήμος Αιγάλεω, τίμησε δις εν ζωή το μεγάλο συνθέτη, σε εκδηλώσεις που διοργάνωσε τον Απρίλιο του 1988 και το Σεπτέμβριο του 1990, ενώ και μια πλατεία της πόλης, πλησίον του σπιτιού του, φέρει το όνομά του.

Ο Γιώργος Ζαμπέτας παντρεύτηκε το 1952 την Αργυρώ (γενν. 13 Οκτωβρίου 1930) την οποία είχε γνωρίσει στα 15 της. Μαζί της απέκτησε δύο κόρες, την Μαρίκα το 1953 και την Κατερίνα το 1954, καθώς και ένα γιο, τον Μιχάλη το 1956. Κατά τραγική σύμπτωση ο Μιχάλης απεβίωσε την ίδια ημερομηνία (10 Μαρτίου) με τον πατέρα του, το 2008, χτυπημένος από καρκίνο. Ενδιάμεσα είχαν αποβιώσει ήδη η σύζυγος του Ζαμπέτα, Αργυρώ και η μεγάλη του κόρη, Μαρίκα.

Ο Γιώργος Ζαμπέτας υπήρξε κινηματογραφικός αστέρας πρώτου μεγέθους.

Το όνομα του φιγουράριζε δίπλα στα ονόματα των μεγάλων πρωταγωνιστών του ελληνικού κινηματογράφου και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πλήρωναν εισιτήριο για να τον δουν στο φιλμ.

www.ellinikoskinimatografos.gr

el.wikipedia.org

Categories
Άλλοι Συντελεστές Σκηνοθέτες Τελευταία άρθρα

Χαρτοματζίδης Γιάννης

Γιάννης Χαρτοματζίδης

Ο Γιάννης Χαρτοματζίδης ήταν Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου.
Σκηνοθέτησε πολλές γνωστές ταινίες της δεκαετίας του 1980 με πρωταγωνιστέςτον Στάθη Ψάλτη, τον Σωτήρη Μουστάκα και άλλους δημοφιλείς ηθοποιούς. Ο σκηνοθέτης από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι το θάνατό του ασχολήθηκε ενεργά με τον Οργανισμό συλλογικής διαχείρισης σκηνοθετών, σεναριογράφων και άλλων δημιουργών «Αθηνά», ως μέλος του Δ.Σ. και ταμίας.
Συνεργάστηκε με τον παραγωγό Γιώργο Καραγιάννη και τον Όμηρο Ευστρατιάδη. Μερικές από τις ταινίες που είχε κάνει -κυρίως με παραγωγό τον Γιώργο Καραγιάννη- είναι οι «Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν», «Ροζ Γάτος», «Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω», «Λαλάκης ο Εισαγόμενος».
Πέθανε τον Ιούνιο του 2013 σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, όπου νοσηλευόταν δίνοντας μεγάλη μάχη με τον καρκίνο.

Φιλμογραφία

1984 Τρελλός είμαι ό,τι θέλω κάνω!
1984 Μάντεψε τι κάνω… τα βράδυα (Ο ανοιχτομάτης) 
1984 Λαλάκης ο εισαγόμενος 
1985 Ψηλός λιγνός και ψεύταρος 
1985 Ο ροζ γάτος 
1986 Ράκος νο 14 και ο πρώτος μπουνάκιας 
1987 Οι κυβερνήσεις πέφτουνε… αλλά ο Ψάλτης μένει 
1987 Ο τρελλογιατρός 
1987 Αδελφή μου.. αγάπη μου / Ο άσωτος
1987 Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν 
1988 Ένας αλλά… Λέων (Best of the best) 
1988 Εραστής… από χαρτόνι 
1988 Ο μεγάλος παραμυθάς 
1988 Η κρουαζιέρα του έρωτα 
1988 Ξενοδοχείο «Καστρί»
1988 Ακαταμάχητος πιλότος 
1988 Ξαφνικός πειρασμός 
1989 Απαγωγή στα τυφλά 

[sc1]wikipedia.org

Categories
Άλλοι Συντελεστές Τελευταία άρθρα

Δημητρίου Βίκυ

Βίκυ Δημητρίου

Χορεύτρια και τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1949. Εμφανίστηκε στα μεγαλύτερα θέατρα και κέντρα της Αθήνας συνεργάστηκε σε επιθεώρηση πίστας με το μεγάλο Γιώργο Οικονομίδη ένα πολύ ταλαντούχο πλάσμα εμφανίστηκε επίσης για πολλά χρόνια σε μεγάλο κέντρο international στην Αμερική στο Λος Άντζελες και ποιοι δεν πέρασαν από το μαγαζί αυτό τα μεγαλύτερα αστέρια Του Hollywood για να δουν και να ακούσουν το γλυκό αυτό κορίτσι.

Φιλμογραφία
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Τα κορόιδα η βαλίτσα μου κι εγώ (1969)

[sc:6]

Categories
Άλλοι Συντελεστές

Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου)

Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου)

Ο Αττίκ (πραγματικό όνομα, Κλέων Τριανταφύλλου) υπήρξε ένας από τους κύριους εκφραστές του ρομαντικού ελληνικού τραγουδιού.
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο την 1η Απριλίου 1885.
Η οικογένειά του ήταν ευκατάστατη, ανήκε στην αστική τάξη.
Ο πατέρας του Δημήτριος Τριανταφύλλου, ήταν ένας πλούσιος βαμβακοπαραγωγός και έμπορος της Αιγύπτου με καταγωγή από το Βόλο.
Η μητέρα του, η Εριθέλγη, ήταν Κυθήρια, κόρη του Κυθήριου ριζοσπάστη βουλευτή Δημήτριου Ραπτάκη και της Κλεοπάτρας Κορωναίου αδελφής του στρατηγού Πάνου Κορωναίου.
Η Εριθέλγη είχε μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, τις τέχνες και τη μουσική.
Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, αγγλικά, αραβικά και ιταλικά.
Με το Δημήτριο Τριανταφύλλου απέκτησαν μαζί τέσσερα παιδιά, δύο αγόρια και δύο κορίτσια, τον Κίμωνα, τον Κλέωνα, την Κορίνα και τη Νόρα.
Ο Δημήτριος Τριανταφύλλου πέθανε το 1893 στην Αίγυπτο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1902, η οικογένεια Τριανταφύλλου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.  
Ο Αττίκ από πολύ μικρός έκλεινε προς τη μουσική και διδασκόμενος μαθήματα πιάνου και φλάουτου άρχισε πολύ γρήγορα να ξεδιπλώνει το ταλέντο του.
Μεγαλώνοντας, αφού τελείωσε τις νομικές σπουδές του στην Αθήνα, όπως και ο αδελφός του, πήγανε μαζί το 1907 στο Παρίσι.
Εκεί επρόκειτο να σπουδάσουν πολιτικές επιστήμες, αφού προορίζονταν για μία λαμπρή διπλωματική σταδιοδρομία.
Όμως αντί γι αυτό οι δύο νέοι ενεγράφησαν στο φημισμένο Conservatoire de Paris. Εκεί ο Κλέωνας γνώρισε τις πρώτες του επιτυχίες συνθέτοντας και ερμηνεύοντας μουσική μπροστά στο κοινό του Παρισιού.
τη συνέχεια ταξίδεψε σε αρκετές χώρες δίνοντας συναυλίες.
Όσο ο Αττίκ προχωρούσε από επιτυχία σε επιτυχία, η οικογένειά του στην Αθήνα, άρχιζε να αντιμετωπίζει αρκετά οικονομικά προβλήματα.
Επέστρεψε στην Αθήνα για να βρεθεί κοντά στους δικούς του, τη στιγμή μάλιστα που η αδελφή του Νόρα είχε μία σοβαρή ασθένεια.
Στην Αθήνα ο Αττίκ γνώρισε μεγάλη επιτυχία και η «Μάνδρα», το κέντρο που ίδρυσε το καλοκαίρι του 1930 και στο οποίο τραγουδούσε και έπαιζε μουσική, ήταν πάντα κατάμεστο.
Παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη του γυναίκα η Μαρί – Ελέν (παντρεύτηκαν το 1909) πέθανε έξι μήνες μετά το θάνατο του μοναδικού παιδιού τους σε ηλικία περίπου ενός έτους, αφού δεν μπόρεσε να αντέξει την απώλεια αυτή.
Αμέσως μετά ο Αττίκ συνδέθηκε και παντρεύτηκε με την Μαρίκα Φιλιππίδου, η οποία ήταν ηθοποιός, πολύ όμορφη γυναίκα. Αργότερα, το 1914 χώρισε τον Αττίκ για να παντρευτεί τον πατέρα της Μελίνας Μερκούρη, τον ίλαρχο Σταμάτη Μερκούρη.
Μετά τη Φιλιππίδου ο Αττίκ παντρεύτηκε με τη Ρωσίδα Σούρα και έζησε μαζί της μέχρι και το θάνατό του.
Ο Αττίκ είχε γράψει το εκπληκτικό τραγούδι «Είδα μάτια» για τη Μαρίκα Φιλιππίδου.
Λίγο μετά τον χωρισμό τους, η πανέμορφη Μαρίκα επισκέφτηκε τη «Μάνδρα» συνοδευόμενη από το νέο σύζυγό της.
Οι παρευρισκόμενοι αντιλαμβανόμενοι τον ερχομό της Φιλιππίδου στο κέντρο, για να πειράξουν τον Αττίκ, του ζήτησαν φωνάζοντας ρυθμικά να πει το βαλσάκι «Είδα μάτια».
Εκείνος, αντικρίζοντας στις πρώτες θέσεις την πρώην γυναίκα του και μη μπορώντας να αντέξει την συναισθηματική πίεση αποσύρθηκε το καμαρίνι του.
Μετά από μόλις δέκα λεπτά επέστρεψε στο πιάνο του και ερμήνευσε το τραγούδι – απάντηση που είχε συνθέσει και γράψει σε αυτά τα δέκα λεπτά.
Το τραγούδι αυτό ήταν το «Ζητάτε να σας πω» το οποίο έγινε τεράστιο σουξέ και ακόμη και σήμερα το ακούμε στα περισσότερα ελληνικά ραδιόφωνα.
Η Μαρίκα Φιλιππίδου ακούγοντας το τραγούδι, αποχώρησε με δάκρυα στα μάτια.
Το δεινό μουσικό και συνθετικό ταλέντο του Αττίκ φάνηκε περίτρανα σε μία από τις πιο ευαίσθητες στιγμές της ζωής του και μάλιστα συγκίνησε όλο τον κόσμο που βρισκόταν μέσα στη «Μάντρα» εκείνο το βράδυ.
Στις 28 Αυγούστου του 1944, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό γερμανική κατοχή, ο Αττίκ περπατώντας στο δρόμο σκόνταψε πάνω σε ένα Γερμανό στρατιώτη.
Αυτός εκνευρίστηκε τόσο πολύ που άρχισε να ξυλοκοπεί τον μικρόσωμο Αττίκ.
Ο Αττίκ επέστρεψε αιμόφυρτος στο σπίτι του.
Το τελευταίο διάστημα ο Αττίκ έπαιρνε ηρεμιστικά βερονάλ για να κοιμηθεί.
Εκείνη τη νύχτα, μετά το συμβάν, η περήφανος Αττίκ δεν άντεξε, πήρε μεγαλύτερη ποσότητα ηρεμιστικού και δεν ξύπνησε ξανά.
Μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του Αττίκ είναι: η παπαρούνα, της μιας δραχμής τα γιασεμιά, είδα μάτια, ζητάτε να σας πω, μαραμένα τα γιούλια, τα καημένα τα νιάτα.
Το τραγούδι «τρεχαντήρι» ο Αττίκ το εμπνεύστηκε στο Καψάλι το 1920, όπου παραθέριζε και διέμενε στον πίσω γιαλό, στο σπίτι Μαρή.
Ο Αττίκ πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα, η οποία γυρίστηκε το 1944, λίγο πριν πεθάνει. Ήταν μια σχεδόν αυτοβιογραφική ταινία για τον Αττίκ, η οποία διασώζεται μέχρι τις μέρες μας.

Φιλμογραφία

Χειροκροτήματα (1944)
[sc:6]
[sc:4]
Categories
Άλλοι Συντελεστές

Αδελφοί Κατσάμπα

Αδελφοί Κατσάμπα

Ο Γιάννης και ο Γιώργος Κατσάμπας γεννήθηκαν  στο Αγρίνιο. Ο Γιάννης στις 15/7/1941 και ο Γιώργος στις  01/01/1944 και είναι αυτοδίδακτοι στην κιθάρα και το μπουζούκι.

Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε το 1968 με τίτλο «αδελφοί Κατσάμπα» και κέρδισε τη γενική αναγνώριση του κόσμου. Ακολούθησαν πολλοί δίσκοι με πολλές ανατυπώσεις.

Το γνωστό σύγχρονο τραγουδιστικό ντουέτο ηχογράφησε συνολικά περισσότερους από 40 δίσκους με ελληνικό ρεπερτόριο καθώς και πέντε με λατινοαμερικάνικο στα προσωπικά τους τραγούδια όπως «πάμε στο ταβερνάκι μας», «νάτα τα καλά παιδιά», κ.ά. 

Οι δυο τους έχουν επίσης συμμετάσχει σε δεκαπέντε κινηματογραφικές ταινίες με πρώτη τη συμμετοχή τους στην ταινία «Η Αλίκη στο Ναυτικό». Εκείνη την περίοδο, ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε και ερμήνευσε τα περισσότερα τραγούδια, αλλά ο σκηνοθέτης της, έδωσε την ευκαιρία στους Γιάννη και Γιώργο να κάνουν το πρώτο τους ντουέτο επί της μεγάλης οθόνης. 

Εκείνοι όμως από το 1955 που άρχισαν να τραγουδούν μαζί, συνεχίζουν αυτή την παράδοση μέχρι σήμερα, σχεδόν 50 χρόνια από την πρώτη τους εμφάνιση. 

 
Δισκογραφία

Ο πρώτος προσωπικός τους δίσκος κυκλοφόρησε το 1968 με τίτλο “Αδελφοί Κατσάμπα”, κερδίζοντας την γενική αναγνώριση. Ακολούθησαν οι δίσκοι (με πολλές ανατυπώσεις): “Αναμνήσεις” (1968, με Κώστα Τρογάδη), “Λες και ήταν χθες” (1968), “Στις αξέχαστες επιτυχίες του Νίκου Γούναρη” (1969), “Μελωδίες της Λατινικής Αμερικής” (1969), “Ό,τι τραγουδιέται’ (1969), “Ό,τι τραγουδιέται το `70” (1970), “Α/φοί Κατσάμπα 11+11” (1971), «Summer in Greece» (1971), «Τραγουδώντας» (1971), «Στη Ρόδο» (1972), «Ελλαδέξ» (1975, συμμετοχή), “Οι Κατσάμπα τραγουδούν Κατσάμπα” (1978), “Μας γυρίζουν στα παλιά” (1978), “Άσπρο γαρύφαλλο” (1979), “Χρόνια σου πολλά” (1980), “Κέφι & γλέντι” (1988), “Per amigos” (1989), “Κέφι & γλέντι, Νο 2” (1990), “Latin και άλλα/20 μεγάλες επιτυχίες” (1995), κ.λπ. Έχουν ηχογραφήσει συνολικά 40 δίσκους με ελλ. ρεπερτόριο και 5 με λατινοαμερικάνικο (στα προσωπικά τους τραγούδια: “Πάμε στο ταβερνάκι μας”, “Νάτα τα καλά παιδιά”, κ.λπ.). Έχουν επίσης συμμετοχή σε 15 κινηματογραφικές ταινίες (μεταξύ αυτών και σε μία με τον Έλβις Πρίσλεϋ: “Ξεφάντωμα στο Μεξικό”, ενώ η πρώτη ήταν στην ταινία “Η Αλίκη στο Ναυτκό”).

[sc:1]http://www.epoxi.gr

 

Categories
Άλλοι Συντελεστές

Λίντα Μαίρη

Μαίρη Λίντα

Η Μαίρη Λίντα γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1935 και είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια λαϊκής μουσικής.

Το πραγματικό της όνομα είναι Μαίρη Δημητροπούλου και η καταγωγή της είναι από τον Πύργο Ηλείας.

Ξεκίνησε σε μικρή ηλικία από τα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου, συνέχισε στα βαριετέ και καμπαρέ της εποχής ώσπου συνάντησε το Μανώλη Χιώτη και δημιούργησαν ένα από τα δημοφιλέστερα ντουέτα της δεκαετίας του ’60.

Υπήρξε μάλιστα και σύζυγός του για μια δεκαετία, με τον οποίο εμφανίσθηκαν μαζί σε αρκετές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Το 1961 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης πήρε το Α’ βραβείο με το τραγούδι «Απαγωγή». Πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία με το τραγούδι του Κώστα Καπλάνη «Πικρό ποτήρι».

Εκτός του σπουδαίου Μανώλη Χιώτη, συνεργάστηκε με τους μεγάλους συνθέτες, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζιδάκι.

[sc:1]el.wikipedia.org

Categories
Άλλοι Συντελεστές

Γκρέυ Καίτη

Καίτη Γκρέυ 

Η Καίτη Γκρέυ  είναι Ελληνίδα ερμηνεύτρια του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού(πραγματικό όνομα: Αγγελική Καλαϊτζή).
Γεννήθηκε το 1924 στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου. Ήταν τέσσερα αδέρφια.
Υπήρξε υιοθετημένο παιδί και παρά τις πολλές κακουχίες τις οποίες βίωσε κατόρθωσε να ορθοποδήσει και να γίνει αρχικά ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα να τραγουδήσει ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα καθώς και άλλα μεγάλα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού.
Πρότυπό της υπήρξε ο Τζίμης Μακούλης.
Το πρώτο της τραγούδι το ηχογράφησε το 1952 και ήταν η δημιουργία του Γιώργου Μητσάκη “Το μαράζι”. Μετά την τεράστια επιτυχία που είχε, κατάφερε να γίνει το πρώτο όνομα στα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής αλλά και να γραμμοφωνήσει όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής.
Δικές της ερμηνείες υπήρξαν οι πρώτες εκτελέσεις επιτυχιών συνθετών όπως οι Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνης, Μητσάκης, Κολοκοτρώνης, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Δερβενιώτης, Μπακάλης,Ζαμπέτας, Τζαβέλλας.
Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού όπως Εσκενάζυ, Παγιουμτζή, Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Πάνου, Λίντα, Λύδια, Ρεπάνη, Διονυσίου (τον οποίο και ανέδειξε), Νταλάρα, Αλεξίου, Γαλάνη, Βιτάλη, Πρωτοψάλτη, Γαβαλά, Σακελλαρίου, Ζαγοραίο, Γαλάνη, “Εκείνος και εκείνος”, Δάντη, Κορκολή, Βαρδή κ.α  
Τη ζωή της σημάδεψε ο 5χρονος αρραβώνας της με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Αργότερα ο αρραβώνας της με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη αποτέλεσε μεγάλο γεγονός της εποχής. Το ίδιο και ο δεσμός της με τον εφοπλιστή Νίκο Λαιμό, αλλά και με τον ηθοποιό Κώστα Καρρά.
Για ένα μεγάλο διάστημα βρέθηκε στα μεγαλύτερα κέντρα της Αμερικής, της Αυστραλίας, του Καναδά και της Γερμανίας γνωρίζοντας τον Έλβις Πρίσλευ, τον Τζίμ Χέντριξ, την Ρίτα Χέιγουορθ, την Μαρία Κάλλας, τον Σταύρο Νιάρχο, τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Στην δεκαετία του ΄60 ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια έχοντας ημερομίσθιο που ξεπερνούσε ακόμα και τις 8.000 δραχμές.
Αυτό αναγνωρίστηκε και από τα ελληνικά δικαστήρια σε μια δικαστική μάχη που υπήρχε με ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου της εποχής.
Ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια, μέχρι και το 1996, οπότε και αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τα νυχτερινά κέντρα.
Το 1995 ο Κώστας Φέρρης υπογράφει συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 για την μεταφορά της θρυλικής ζωής της στην μικρή οθόνη.
Ωστόσο αυτό δεν έμελλε να επιτευχθεί εξολοκλήρου μιας και το κόστος του προυπολογισμού δεν έφτασε και για τα 26 επεισόδια που είχε υπογραφεί η σύμβαση.
Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτο ενώ το τραγούδι των τίτλων “Εγώ σε νίκησα ζωή” με ερμηνευτή τον Γιάννη Πάριο δεν βγήκε ποτέ στη δισκογραφία.
Το 2006 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, με τίτλο Έτσι όπως τα έζησα. Έπαιξε σε 19 ταινίες ως ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Παντρεύτηκε δυο φορές και από τον δεύτερο γάμο της με τον Νίκο Ηλιάδη απέκτησε δύο παιδιά, τον Βασίλη (1950-) και τον Φίλιππο (1947-).
Εγγονή της είναι η γνωστή τραγουδίστρια Αγγελική Ηλιάδη (1977-).
Μένει μόνιμα στη Νέα Σμύρνη.

 

Φιλμογραφία (ως ηθοποιός)

Αδικία (1962)[Καίτη]

Ως τραγουδίστρια

Το χαμίνι (1960)
Ορφανή σε ξένα χέρια (1962)
Αμαρτίες γονέων (1963)
Είναι σκληρός ο χωρισμός (1963)
Με ιδρώτα και δάκρυα   (1965)
Ο μεγάλος όρκος (1965)
Παίξε μπουζούκι μου γλυκό (1965)
Περιφρόνα με γλυκειά μου (1965)
Πρέπει να ζήσεις αγάπη μου (1965)
Το λάθος (1965)
Χωρισμός   (1966)
Σκλάβοι της μοίρας (1966)
Η Αλίκη της σύγχρονης γενιάς (1973)

[sc:6]

Categories
Άλλοι Συντελεστές

Χρυσάφη Άννα

Άννα Χρυσάφη

Από τις μεγάλες κυρίες του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, που έλαμψε στο πάλκο και τη δισκογραφία.

Η Άννα Χρυσάφη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Δεκεμβρίου του 1921, από γονείς μικρασιατικής καταγωγής. Ξεκίνησε να δουλεύει ως μοδίστρα της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας (έραβε μάλιστα και τη Σοφία Μινέικο-Παπανδρέου, μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου), αλλά γρήγορα την κέρδισε το τραγούδι.

Το 1949 το άστρο της άρχισε να λάμπει, όταν τραγούδησε τη μεγάλη επιτυχία του Μανώλη Χιώτη Πεταλάκια και εμφανίστηκε στην αθηναϊκή κοσμική ταβέρνα Ροσινιόλ δίπλα στον Γιώργο Μητσάκη, με τον οποίο συνεργάστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’50. Το μεγάλο της παράπονο ήταν ότι ενώ τραγουδούσε τραγούδια στο πάλκο και τα έκανε επιτυχίες, όπως Το δαχτυλίδι του Μητσάκη, ο συνθέτης τα ηχογραφούσε με άλλες τραγουδίστριες.

Υπήρξε η πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια που εμφανίστηκε σε ελληνική ταινία, στην κωμωδία του Νίκου ΤσιφόρουΟ Πύργος των Ιπποτών του 1952, με το τραγούδι Μια γυναίκα, δύο άντρες του Γιώργου Μητσάκη. Η Χρυσάφη ήταν το κεντρικό πρόσωπο στο γλέντι μπουζουκιών που έστησε στις Κάννες τον Μάιο του 1960 ο Γιώργος Ζαμπέτας, μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μελίνα Μερκούρη, με αφορμή την προβολή στο διαγωνιστικό τμήμα του ομώνυμου κινηματογραφικού φεστιβάλ της βραβευμένης ταινίας του Ζιλ ΝτασένΠοτέ την Κυριακή. Νωρίτερα είχε συνεργαστεί με τον Χατζιδάκι στη μεγάλη επιτυχία Δεν μπορεί κανείς να ξέρει, που ακούστηκε στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος.

Η Άννα Χρυσάφη συνεργάστηκε με όλα τα μεγάλα ονόματα του ρεμπέτικου: Γιάννη Παπαϊωάννου, Βασίλη Τσιτσάνη, Σωτηρία Μπέλλου, Μάρκο Βαμβακάρη, Τάκη Μπίνη και πολλούς άλλους. Χάρη στην αναβίωση του ενδιαφέροντος για το ρεμπέτικο είχε ενεργή παρουσία στη λαϊκή μουσική σκηνή και μέσα στη δεκαετία του 1970.

Μεγάλες της επιτυχίες ήταν τα τραγούδια: Πεταλάκια του Μανώλη Χιώτη, Το παρελθόν θυμήθηκα του Στράτου Καμενίδη, Στο Τούνεζι στην Μπαρμπαριά και Ανάθεμά σε θάλασσα (ντουέτο με τη Μαρίκα Νίνου) του Βασίλη Τσιτσάνη, Μες στης Πόλης το χαμάμ του Ανέστου Δελιά, Πολλά ν’ ακούς λίγα να λες του Απόστολου Καλδάρα, Το κορίτσι απόψε θέλει του Γιάννη Τατασόπουλου, Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω του Σταύρου Τζουανάκου και κυρίως τα Πάρε το δαχτυλίδι μουΌπου Γιώργος και μάλαμα και Πάλιωσε το σακάκι μου του Γιώργου Μητσάκη.

Τα τελευταία χρόνια ζούσε, με τον σύζυγό της Φώτη, στους Αγίους Αναργύρους και τα καλοκαίρια στο εξοχικό τους στην Ανάβυσσο. Η Άννα Χρυσάφη πέθανε την 1η Σεπτεμβρίου 2013, σε ηλικία 92 ετών.

[sc:1]sansimera.gr