Categories
Θέατρο

Βασίλης Νικολαΐδης: Ο τελευταίος των μεγάλων!!!

Χαρισματικό άτομο ο Βασίλης Νικολαΐδης είναι ένας από τους σπουδαίους του Ελληνικού Θεάτρου. Ένας σύγχρονος “υπηρέτης” του Πολιτισμού μας. Ένας από τους λίγους που δίνουν αξία και φως στο σήμερα, παρότι διατηρεί χαμηλό προφίλ. Διαβάστε περισσότερα στο: https://ellhnikoskinimatografos004.blogspot.com/2019/03/blog-post_7.html

Categories
Θέατρο

Miss Pepsi (1992), Θεατρικό Σάουντρακ

1992: Η Αλίκη Βουγιουκλάκηαποφασίζει να μην παίξει στο Θέατρο της, αλλά να κάνει κάτι που ποτέ πριν δεν το είχε ξανακάνει. Να ανεβάσει τη “Miss Pepsi”, όχι όμως με πρεμιέρα στην Αθήνα, αλλά στη Θεσσαλονίκη! Διαβάστε περισσότερα στο: https://ellhnikoskinimatografos004.blogspot.com/2019/02/miss-pepsi-1992.html

Categories
Θέατρο

Το εθνικό μας θέατρο!!!

Εθνικό Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (Ν. 2273/94) –οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα– με σκοπό την προαγωγή, μέσω της θεατρικής τέχνης, της πνευματικής καλλιέργειας του λαού και της διαφύλαξης της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας του.

Ιδρύθηκε στις 3 Μαΐου 1930 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, τότε υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου. Σύμφωνα με το καταστατικό του, στους σκοπούς του περιλαμβάνονται κυρίως:

Το Εθνικό Θέατρο περιλαμβάνει την Κεντρική Σκηνή –που ανεβάζει έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου–, τη Νέα Σκηνή και την Πειραματική Σκηνή. Από το 1991 λειτουργεί επίσης η σκηνή «Κοτοπούλη» στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ και από το 1995 το παιδικό στέκι (σκηνή «Κατίνα Παξινού»).

Το Εθνικό Θέατρο διοικείται από επταμελές διοικητικό συμβούλιο και από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του. Υπό την εποπτεία του τελευταίου λειτουργεί η Δραματική Σχολή του, που στεγάζεται στην οδό Πειραιώς.

Το Θέατρο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1900 ως επίσημο Βασιλικό Θέατρο για να κλείσει όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα (1908) και να δοθεί σε κοινή χρήση μέχρι το 1932. Ως Εθνικό Θέατρο επανιδρύθηκε με νόμο του τότε Υπουργού Παιδείας, Γεωργίου Παπανδρέου στις 3 Μαΐου του 1930. Οι πρώτες διαφωνίες σχετικά με το πρόσωπο που θα διοριζόταν σκηνοθέτης στο Εθνικό σημαδεύουν τις απαρχές του: ηθοποιοί και συγγραφείς, μεταξύ των οποίων και η Μαρίκα Κοτοπούλη, και η Κυβέλη, προτείνουν τον Μαξ Ράινχαρντ, επειδή έκριναν πως δεν υπήρχε κατάλληλος Έλληνας. Στην ουσία ούτε η Κοτοπούλη και ούτε η Κυβέλη ήθελαν σκηνοθέτη που θα ήταν παντοδύναμος και γι’ αυτό πρότειναν τον Ράινχαρτ, που δεν επρόκειτο να δεχθεί να αφήσει το Βερολίνο και τη Βιέννη για να έρθει στην Αθήνα. Οι Γρ. Ξενόπουλος και Θ. Συναδινός προκρίνουν έναν τεχνοκράτη, όμως οι Μ.Ροδάς, Πέλος Κατσέλης, θέλουν ένα σκηνοθέτη – δάσκαλο. Αρχικά διορίζεται ο Μ. Λιδωρίκης ως σκηνοθέτης με βοηθό τον Δ.Μυράτ, αλλά μετά την παραίτησή του στις αρχές του 1931 αναβαθμίζεται ο ήδη διορισμένος σκηνοθέτης Φώτος Πολίτης, που υποστηρίζεται από τον γενικό διευθυντή Ιωάννη Γρυπάρη, τον γενικό γραμματέα Κωστή Μπαστιά και τον Παύλο Νιρβάνα, έως τον πρόωρο θάνατό του το Δεκέμβριο 1934. Άλλοι ήταν οι Κλεόβουλος Κλώνης (σκηνικά) και Αντώνης Φωκάς (κοστούμια).

Τα εγκαίνια έγιναν με τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου και τη μονόπρακτη κωμωδία Ο Θείος Όνειρος του Ξενόπουλου στις 19 Μαρτίου 1932. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που συγκαταλέγονταν στον πρώτο πυρήνα του Εθνικού Θεάτρου συναντώνται οι Αιμίλιος Βεάκης, Γιώργος Γληνός, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Θάνος Κωτσόπουλος, Δημήτρης Μυράτ.

Η περίοδος του Φώτου Πολίτη χαρακτηρίζεται από την επιθυμία του το Εθνικό να συμβάλει στη διαπαιδαγώγηση και την ψυχαγωγία του λαού, χωρίς να ικανοποιεί τις προσωπικές φιλοδοξίες των πρωταγωνιστών του. Η ρήξη του με την καλλιτεχνική επιτροπή του Εθνικού (Γρηγόριος Ξενόπουλος, Θ. Συναδινός, Παύλος Νιρβάνας), επειδή ο πρώτος ήθελε να έχει όχι απλά τη σκηνοθετική ευθύνη των έργων που ανέβαιναν, αλλά και τον τελικό λόγο για τα έργα αυτά, συνέβαλαν στην ανάδειξη του Δημήτρη Ροντήρη. Το 1934, μετά τον θάνατο του Φώτου Πολίτη, τη θέση του ανέλαβε ο Δημήτρης Ροντήρης, ο σκηνοθέτης που ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους θα συνδέσει το όνομα του με το Εθνικό Θέατρο, υπηρετώντας το μέχρι τον θάνατό του (1981).

Το 1939, ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου. Το 1956 αναγνωρίστηκε η ανάγκη προώθησης του νεοελληνικού ρεπερτορίου με την ίδρυση της Δεύτερης Σκηνής που αργότερα το 1971 ονομάστηκε Νέα Σκηνή, επί Αιμίλιου Χουρμούζιου, και που σαν εναρκτήριο έργο της επιλέγεται Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας του Ιάκωβου Καμπανέλλη. (23 Ιανουαρίου 1956). Το 1996 ιδρύθηκε η Πειραματική σκηνή, ο Άδειος Χώρος και το Εργαστήριο Ηθοποιών.

Κτίριο Τσίλλερ

Το κτίριο Τσίλλερ του Εθνικού στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου.

Το Εθνικό Θέατρο άρχισε να κτίζεται ως Βασιλικό θέατρο το 1891 χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ προκειμένου να τα διαθέσει εκείνος όπου νόμιζε καλύτερα. Έτσι με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τελικά επιλέχθηκε μετά από πολύμηνη αναζήτηση οικοπέδου, αρχικά πλησίον της σημερινής πλατείας Κλαυθμώνος, σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που για την ολοκλήρωσή του όμως συνεισέφεραν επίσης οι Κοριαλένης και Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.

Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτιρίου Ερνέστος Τσίλλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη βιβλιοθήκη του Αδριανού. Το κεντρικό της τμήμα είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση. Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.

Το κτίριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Το 1960-63 κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη» στη γωνία της οδού Μενάνδρου και κτίστηκε η νέα πτέρυγα (της Νέας Σκηνής). Το 1979-1982 κτίστηκε το τριώροφο υπόγειο στο πίσω οικόπεδο, το οποίο όμως παρέμεινε ημιτελές μέχρι τις μέρες μας.

Σήμερα το κτίριο είναι διατηρητέο (σύμφωνα με την υπουργική απόφαση 21980/250/27-2-52, Φ.Ε.Κ. 54/τ.β’/5-3-52) και άρτι ανακαινισμένο. Οι εργασίες, που αρχικά προβλέπονταν να ολοκληρωθούν στα τέλη του 2007, τελικά ήρθαν σε πέρας τον Οκτώβριο του 2009 και περιλαμβάνουν ανάπλαση ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου, του διάκοσμου, ένα νέο κτίριο, αναβάθμιση του εξοπλισμού της σκηνής, βελτιωμένη αίθουσα (πλατεία και εξώστες), καινούργιο θέατρο 260-300 θέσεων για τη Νέα Σκηνή και διαρρύθμιση που ενοποιεί και τα τέσσερα κτίρια.

Συνεισφορά

Το ελληνικό θέατρο αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία σοβαρά και συστηματικά για πρώτη φορά το 1932 με την επίσημη ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου και τη στελέχωσή του με τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του τόπου. Όπως αναφέρει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ο τότε σκηνοθέτης του, Φώτος Πολίτης «κατόρθωσε να πείσει τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της σκηνής να έρθουν να βοηθήσουν στην πνευματική προσπάθεια αναγέννησης, που αποτελούσε το καταστατικό αίτημα της ίδρυσης του θεσμού. Και τον ακολούθησε σχεδόν σύσσωμο το θέατρο των ταλαντούχων. Βεάκης, Αλκαίου, Νέζερ, Μαμίας, Μινωτής, Παξινού, Παπαδάκη, Κατερίνα, Ροζάν, Κατράκης, Μανωλίδου κ.ά. Ο Βάρβογλης, ο Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο Σκαλκώτας, ο Σκουλούδης στη μουσική, ο Κλώνης, ο Κόντογλου, ο Φωκάς στα εικαστικά, ο Γρυπάρης, ο Ρώτας, ο Καρθαίος στη μετάφραση». (Τα Νέα, 21/10/1999)

Η συνολική αυτή προσπάθεια καθώς και η λειτουργία της δραματικής σχολής αποτέλεσαν γερές βάσεις για την ανάπτυξη της θεατρικής τέχνης. Η δραματική σχολή του Εθνικού έχει τροφοδοτήσει αλλά και τροφοδοτεί ακόμα τα θέατρα με μερικούς από τους αξιότερους Έλληνες ηθοποιούς.

11/9/1938: Ηλέκτρα, η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο

Το Εθνικό έχει συμβάλει σημαντικά και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος ζωντανεύοντας -υπό την καθοδήγηση του Ροντήρη – τα αρχαία θέατρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου και υπογραμμίζοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός θεατρικού Φεστιβάλ αφιερωμένου στο αρχαίο δράμα. Πράγματι το 1955 το Εθνικό καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου με τις παραστάσεις Εκάβη, Οιδίπους Τύραννος και Ιππόλυτος.

Τέλος αποτελεί ένα ζωντανό θεατρικό μουσείο με βιβλιοθήκη, εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, ηχογραφήσεις, μακέτες, σκηνογραφικά σχέδια και τεράστιο βεστιάριο (20.000 κοστούμια).

Τα τελευταία χρόνια οι παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Νίκο Κούρκουλο έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες τόσο στην κεντρική όσο και στις μικρότερες νέα και πειραματική σκηνή.

Διευθυντές του θεάτρου

(από το 1932)

  • Ιωάννης Γρυπάρης
  • Γ. Βλάχος
  • Κ. Καρθαίος (Κλέανδρος Λάκων)
  • Κωστής Μπαστιάς
  • Ν. Γιοκαρίνης
  • Άγγελος Τερζάκης
  • Νικόλαος Λάσκαρης
  • Γεώργιος Θεοτοκάς
  • Δημήτρης Ροντήρης
  • Γεώργιος Θεοτοκάς
  • Δημήτρης Ροντήρης
  • Αιμίλιος Χουρμούζιος
  • Γεώργιος Θεοτοκάς
  • Ηλίας Βενέζης
  • Αλέξης Μινωτής
  • Ε. Φωτιάδης
  • Τάσος Αθανασιάδης
  • Βασίλειος Φράγκος
  • Αλέξης Μινωτής
  • Αλέξης Σολομός
  • Φάνης Κακριδής (πρόεδρος Δ.Σ.)
  • Κ. Νίτσος
  • Κ. Πολιτόπουλος
  • Ν. Τζόγιας (πρόεδρος Δ.Σ.)
  • Α. Σολομός
  • Ν. Τζόγιας (πρόεδρος Δ.Σ.)
  • Ν. Τσάτσου
  • Κ. Πολιτόπουλος (αναπληρωτής διευθυντής)
  • Κ. Πολιτόπουλος
  • Λ. Χρυσικοπούλου (αναπληρώτρια διευθύντρια)
  • Νίκος Κούρκουλος
  • Γιάννης Χουβαρδάς
  • Σωτήρης Χατζάκης
  • Στάθης Λιβαθινός


[sc:1]el.wikipedia.org

[sc:4]

Categories
Θέατρο Νοσταλγία Προτεινόμενα άρθρα

Βασίλης Δημητρίου: Δέκα χρόνια μαζί.

Βασίλης Δημητρίου: Δέκα χρόνια μαζί.

Του Ηλία Δ.Τάσκου.

 

Την χρονική περίοδο 1971-1982 το καλλιτεχνικό ζευγάρι Έλλη Φωτίου & Στέφανος Ληναίος συνεργάστηκαν στο θέατρο με τον κορυφαίο μουσικοσυνθέτη Βασίλη Δημητρίου.

Η μακρόχρονη αυτή συνεργασία καταγράφηκε σε έναν δίσκο LP ο οποίος περιέχει μουσικά θέματα και τραγούδια από τις παραστάσεις:

“Ο διάσημος 702″(1972),”Οι κλειδοκράτορες”(1973),”Οι Ρόζεμπεργκ δεν πρέπει να πεθάνουν”(1974),”Ένα τυχαίο ατύχημα”(1978) και “Τα ανθρωπάκια”(1981).

Τα τραγούδια ερμηνεύονται εκτός από τους δύο πρωταγωνιστές και από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν κατά καιρούς στο θίασό τους,

όπως οι: Έρση Μαλικένζου, Χρήστος Δαχτυλίδης, Μελίνα Μπριάνα και ο Σταύρος Ξενίδης. Συμμετέχει και ο τραγουδιστής Νίκος Γεωργής.

Βασίλης Δημητρίου

Ο Βασίλης Δημητρίου (1945 – 2015) χάρισε κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες σε σπουδαίους ερμηνευτές ενώ κάποια από τα τραγούδια του έγιναν και διεθνείς επιτυχίες όπως το “Μαρία με τα Κίτρινα” και το “Χαλασιά μου”.

Ανάμεσα στις επιτυχίες του συγκαταλέγονται τα τραγούδια: “Βαμμένα κόκκινα μαλλιά”, Το πεπρωμένο”, “Πρόβα νυφικού“, “Μέσα σ’ ένα τανγκό” (σε δικούς του στίχους),

“Ω! τι κόσμος μπαμπά” (στίχοι Κώστα Μουρσελά), “Ο κόσμος είναι σαν μπαξές” (στίχοι Μάνου Ελευθερίου),

“Πόσο πολύ σ’ αγάπησα” (στίχοι Κατίνας Παΐζη), Η μυγδαλιά (στίχοι Νίκου Γκάτσου), κ.ά.

Ο Βασίλης Δημητρίου στο Θέατρο…

Ο Βασίλης Δημητρίου έχει γράψει μουσική σε εβδομήντα θεατρικές παραστάσεις για το σύγχρονο θέατρο, το αρχαίο δράμα και το παιδικό θέατρο.

Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Ανδρέας Βουτσινάς, ο Κώστας Μπάκας, ο Στέφανος Ληναίος, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος,

ο Θύμιος Καρακατσάνης, ο Διαγόρας Χρονόπουλος, ο Θανάσης Παπαγεωργίου, ο Νίκος Περέλης,

ο Γιώργος Μιχαηλίδης, ο Μιχάλης Μπούχλης, Λάμπρος Κωστόπουλος, ο Σταμάτης Φασουλής, ο Σλόμπονταν Ουνκόφσκι κ.α.

Έχει συνεργαστεί επίσης με το Εθνικό Θέατρο, το Κ.Θ.Β.Ε., τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας, Ιωαννίνων και Λαμίας, το Θέατρο Διαδρομή, με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους και με το Κρατικό Θέατρο Κρακόβιας στην Πολωνία.

Τιμητικές διακρίσεις

Ανάμεσα στα βραβεία που του απονεμήθηκαν ήταν το Βραβείο Καρόλου Κουν  για τη μουσική του στο θεατρικό έργο ΦΑΥΣΤΑ του Μποστ.

Το 2000 το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου του απένειμε το έπαθλο “Δημήτρης Μητρόπουλος” για την θεατρική του μουσική την περίοδο 1998 – 2000.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο Δήμος Ζωγράφου τον τίμησε για το σύνολο της προσφοράς του στο Ερασιτεχνικό Θέατρο.

Categories
Θέατρο Νοσταλγία Προτεινόμενα άρθρα

“Εραστές του Ονείρου” αλά… θεατρικά!!!

Ερασταί του Ονείρου

Του Ηλία Δ.Τάσκου.

Βρισκόμαστε στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70. Οι έντονες φήμες για τον αισθηματικό δεσμό Ζωής Λάσκαρη και Τόλη Βοσκόπουλου βγαίνουν αληθινές.

Όλα ξεκίνησαν στα γυρίσματα του μιούζικαλ “Μαριχουάνα Στοπ” και γρήγορα τα λαϊκά περιοδικά μετατρέπουν τη σχέση τους σε σίριαλ.

Χωρίζουν, καυγαδίζουν, σμίγουν είναι μερικοί μόνο από τους τίτλους που συνοδεύουν τις φωτογραφίες τους στα έντυπα της εποχής.

Τελικά το πιο πολυσυζητημένο καλλιτεχνικό ζευγάρι ενώνεται θεατρικά και παρουσιάζει στο Θέατρο Βέμπο (καλοκαίρι του 1972) τους “Εραστές του Ονείρου“,

το καινούριο μιούζικαλ που γράφει ειδικά για εκείνους ο Γιάννης Δαλιανίδης.

Κάθε βράδυ πλήθος κόσμου αποθεώνει τους δύο εραστές και κρατά σταθερά την πρώτη θέση στην προτίμηση του κοινού.

Η πρεμιέρα της παράστασης γίνεται στις 20 Μαΐου 1972 με την υπέροχη μουσική και τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και τις χορογραφίες του σπουδαίου Γιάννη Φλερύ.

Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών πλαισιώνουν οι: Λευτέρης Βουρνάς, Ίλια Λυβικού, Μαρία Μπονέλλου, Βίκυ Βανίτα,

Νίκος Δαδινόπουλος, Νικόλ Κοκκίνου, Γιώργος Αρμαδώρος, Πάνος Χατζηκουτσέλης, Δήμητρα Νομικού και η Γκάρυ Βοσκοπούλου.

Η “Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά”

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα ο Τόλης Βοσκόπουλος της αφιερώνει το τραγούδι του “Ξανθή Αγαπημένη Παναγιά” που ερμηνεύει χωρίς επιτυχία όμως, στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης.

Για δυο μήνες (Μάιος και Ιούνιος 1972) ο Τόλης και η Ζωή βρίσκονται στην Αμερική, όπου ο δημοφιλής τραγουδιστής δίνει συναυλίες,

όμως λίγο πριν τελειώσει η τουρνέ η Λάσκαρη αναγκάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα για λόγους επαγγελματικούς (έναρξη γυρίσματος του φιλμ “Αστερισμός της Παρθένου“).

Με την επιστροφή της στην Ελλάδα το πολύκροτο ειδύλλιο ρίχνει τίτλους τέλους

και στην κινηματογραφική μεταφορά των “Εραστών του Ονείρου” από τη Φίνος Φιλμ, παρτενέρ της Ζωής είναι ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.

Φυσικά το συγκεκριμένο έργο είχε ταυτιστεί με τη Ζωή Λάσκαρη και το Τόλη Βοσκόπουλο και έτσι η ταινία δε συγκινεί το κοινό αφού συγκεντρώνει μόλις 70.456 θεατές στις αίθουσες Α΄προβολής.

 

Categories
Θέατρο Νοσταλγία

Ωραία μου…Αλίκη!!!

[sc:3]

Ωραία μου Κυρία!

Του Ηλία Δ.Τάσκου.

Το φθινόπωρο του 1958, βρίσκει την Αλίκη Βουγιουκλάκη να μην έχει αποφασίσει ακόμα σε ποιο θέατρο θα εμφανισθεί, τη νέα χειμερινή σεζόν.

Έχοντας κάποιες προτάσεις από το Εθνικό θέατρο κι από δύο, τρεις ελεύθερους θιάσους, δεν βρίσκει κάτι που να την γεμίζει πραγματικά.

Δεν βιάζεται να κάνει την επιλογή της, μέχρι που ο θεατράνθρωπος Κώστας Μουσούρης, της δίνει τη σφραγίδα της πρωταγωνίστριας,

καθώς την ανεβάζει στη σκηνή του θεάτρου, με τον πολύ ωραίο και δύσκολο ρόλο της Ελίζας  Ντούλιτλ, στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σω, «Ωραία μου Κυρία».

Τον ρόλο του «Πυγμαλίωνα» υποδύεται ο ίδιος ο Μουσούρης, χαρίζοντας στην Αλίκη την θεατρική αίγλη, που τόσο είχε ανάγκη σε αυτή τη φάση της καριέρας της.

Η «Ωραία μου Κυρία» κρατά το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού για οκτώ ολόκληρους μήνες με την Αλίκη να γίνεται αντικείμενο θετικών αλλά και αρνητικών σχολίων.

Παρότι πολλοί επαγγελματίες κριτικοί χαιρετίζουν με καλή πρόθεση την ερμηνεία της ηθοποιού, μερίδα κριτικών της δείχνουν φανερά την αντιπάθεια τους, λέγοντας  χαρακτηριστικά:

«…τώρα έγινε πρωταγωνίστρια, καιρός είναι να γίνει και ηθοποιός».

Η Αλίκη δεν πτοείται και συνεχίζει κανονικά τις παραστάσεις  του έργου ενώ κοντά στον Μουσούρη θα μείνει ως το τέλος της σεζόν 1960-61 με τρία ακόμη έργα.

«Ωραία μου Κυρία» για δεύτερη φορά!

Η επόμενη φορά που η Εθνική μας σταρ θα ξαναπαρουσιάσει το έργο είναι την χειμερινή περίοδο 1973-74 στο ιστορικό θέατρο «Αλίκη», της οδού Αμερικής.

Με παρτενέρ της τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, η «Ωραία μου Κυρία» σφραγίζει το τέλος της κοινής θεατρικής πορείας του μυθικού ζευγαριού.

Το έργο θα μεταφερθεί στο θέατρο «Χατζώκου» Θεσσαλονίκης  από 14 Μαρτίου 1974 με μικρές αλλαγές στη σύνθεση του θιάσου.

[sc:33]

Η κλασική εκδοχή της “Ωραίας μου Κυρίας”

 

Την κλασική γνωστή βερσιόν της «Ωραιάς μου Κυρίας» την είδαμε το 1977 στο θερινό θέατρο «Αλίκη» με συμπρωταγωνιστή τον Άγγελο Αντωνόπουλο.

Εδώ η Αλίκη τραγουδά τα: «Και πώς να κοιμηθώ», «Όνειρο θα είναι» και «Βρέχει στην Ισπανία» (με στίχους του Γιάννη Ξανθούλη).

Το έργο κράτησε το πρόγραμμα ολόκληρη την καλοκαιρινή περίοδο, αλλά και ολόκληρη την χειμερινή περίοδο 1977-78, στο χειμερινό θέατρο «Αλίκη».

Οι κριτικοί γράφουν ύμνους για την ερμηνεία της καθώς λάμπει επάνω στη σκηνή με τα θαυμάσια κοστούμια,

τις φανταχτερές τουαλέτες, τις τεράστιες καπελίνες της αλλά κυρίως με το απίστευτο ταλέντο της .

Ρόλος ζωής για την Αλίκη…

Το 1993 όλη η θεατρική Αθήνα μιλά για το ανέβασμα της «Ωραίας μου Κυρίας» και πάλι από τη Αλίκη.

Σε μορφή μιούζικαλ, σκηνοθετημένο από την Ρούλα Πατεράκη, η Εθνική μας σταρ μεταμορφώνεται ξανά από αλήτισσα σε κυρία των σαλονιών.

Αν και έχουν περάσει τριάντα και πλέον χρόνια από την πρώτη φορά που έπαιξε το ίδιο ρόλο, τίποτα δεν προδίδει την Αλίκη. Ούτε η εξωτερική της εμφάνιση, ούτε το τεράστιο ταλέντο της.

Στο ρόλο του «Πυγμαλίωνα» αυτή τη φορά ο σπουδαίος Στέφανος  Ληναίος.

Για την ιστορία να πούμε ότι η «Ωραία μου Κυρία» έγινε και ταινία το 1964 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ.

Η ταινία αυτή βασίστηκε  στο ομώνυμο μιούζικαλ που ανέβηκε το 1956 στο Μπρόντγουεϊ, το οποίο αποτελεί μεταφορά του θεατρικού έργου του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω «Πυγμαλίων».

Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρξε ρόλος ζωής. Ένας ρόλος που τον σφράγισε για πάντα και δικαιωματικά της ανήκει.

Επάνω στον μύθο του Πυγμαλίωνα άλλωστε βασίστηκε και η μεγάλη κινηματογραφική της επιτυχία «Το πιο λαμπρό αστέρι»(1967).

[sc:2]

[sc:4]

 

Categories
Θέατρο Νοσταλγία

“Τρεις ψηλές γυναίκες”(1995) του Βασίλη Δημητρίου

[sc:3]

Τρεις ψηλές γυναίκες

Του Ηλία Δ. Τάσκου.

Το έργο “Τρεις Ψηλές Γυναίκες” είναι ένα δημιούργημα του Αμερικανού συγγραφέα Edward  Albee.

Γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90 και η θεματολογία του

παραπέμπει στο κλασικό του αριστούργημα “Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”.

Το στόρι περιστρέφεται γύρω από μια περίεργη συνάντηση τριών γυναικών:

μιας 91χρονης με δυο άλλες, που η καθεμιά ενσαρκώνει μια νεότερη ηλικία της, εκείνη των 52 και εκείνη των 26 χρόνων.

Ο συγγραφέας περνάει από το θέμα των διαπροσωπικών σχέσεων, όπως το ανέπτυσσε σε προηγούμενα έργα του,

στην αντιμετώπιση ενός πολύ σημαντικού ζητήματος της εποχής μας: την αυτογνωσία.

Πρόκειται για ένα έργο με πολύ χιούμορ, μα που ταυτόχρονα είναι σκληρό και γεμάτο αλήθειες.

Στην Ελλάδα οι  “Τρεις Ψηλές Γυναίκες” παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τη θεατρική περίοδο 1995-96 στο θέατρο Αθηνών

και στους τρεις ρόλους πρωταγωνιστούσαν η Κατερίνα Μαραγκού

και δυο κυρίες με μια τεράστια πορεία στο χώρο του θεάματος, η Ελένη Χατζηαργύρη και η Ζωή Λάσκαρη.

Τη μετάφραση υπογράφει ο Ερρίκος Μελιές ενώ η σκηνοθεσία ήταν του σπουδαίου Ανδρέα Βουτσινά.

Η ίδια μετάφραση χρησιμοποιήθηκε και στο πρόσφατο ανέβασμα του έργου

από τη Μπέτυ Αρβανίτη,τη Μαρία Κεχαγιόγλου και τη Νεφέλη Κουρή.

[sc:33]

Στη παράσταση του 1995 τη μουσική γράφει ο Βασίλης Δημητρίου.

Ένας συνθέτης στρατευμένος στο καλό ελληνικό τραγούδι,

που με τις μουσικές του είχε ήδη ντύσει τηλεοπτικές σειρές, θεατρικές παραστάσεις αλλά και κινηματογραφικές ταινίες.

Άλλωστε ήταν αυτός που χάρισε σπουδαίες επιτυχίες στους Δήμητρα Γαλάνη, Χαρούλα Αλεξίου,

Καίτη Χωματά, Πόπη Αστεριάδη, Γιάννη Καλατζή και Γιώργο Μαρίνο.

Τα τραγούδια του “Χαλασιά μου” και “Μαρία με τα κίτρινα” έγιναν τεράστιες διεθνείς επιτυχίες.

Στο θεατρικό “Τρεις Ψηλές Γυναίκες” ο Βασίλης Δημητρίου υπογράφει ένα εξαιρετικό σάουντρακ (ανέκδοτο δισκογραφικά)

για σόλο βιολοντσέλο με σολίστ τον  Κώστα Θέο.

[sc:2]

 

[sc:4]

 

Categories
Θέατρο Νοσταλγία

“Μάλα, η μουσική του ανέμου”(2002)

[sc:3]

Μάλα, η μουσική του ανέμου

Του Ηλία Δ. Τάσκου.

Στις 19 Ιανουαρίου 2002 πραγματοποιείται η πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης ” Μάλα, η μουσική του ανέμου”

του Νίκου Καρβέλα, με πρωταγωνίστρια την Άννα Βίσση.

Ουρές στα ταμεία του Παλλάς για να δούνε την μεγάλη Σταρ σε έναν ιδιαίτερο ρόλο,

σε μια παράσταση που μόνο στο εξωτερικό μπορούσανε να απολαύσουνε.

Υπέρ παραγωγή με ένα ξεχωριστό επιτελείο ηθοποιών να πλαισιώνουν την Άννα.

Ανάμεσα τους και οι: Λεωνίδας Κακούρης, Αίας Μανθόπουλος, Κατερίνα Διδασκάλου, Έλενα Τυρέα,

Σταύρος Γιαγκούλης, Μιχάλης Άνθης, Ζωή Ναλμπάντη, Ελπίδα Μπραουδάκη, Πάνος Μεταξόπουλος,

Στέλιος Νικολαΐδης, Νίκη Παληκαράκη, Ελένη Τζώρτζη και ο Αλμπέρτο Εσκενάζυ.

Η “Μάλα” ήταν μια ιστορία αγάπης με φόντο το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

[sc:33]

Το σάουντρακ της παράστασης…

Η παράσταση περιλάμβανε 23 τραγούδια ενώ για την ηχογράφηση τους χρησιμοποιήθηκαν 42 μουσικοί.

Τα τραγούδια του μιούζικαλ κυκλοφόρησαν σε διπλό άλμπουμ, από τη Sony Music, το οποίο έγινε χρυσό στην Ελλάδα και πλατινένιο στην Κύπρο.

Είχε προηγηθεί η κυκλοφορία του single με 3 τραγούδια κι ένα ορχηστρικό θέμα,

το οποίο έγινε χρυσό από τη πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του.

Το συγκεκριμένο δισκάκι δεν επανακυκλοφόρησε ποτέ και σήμερα είναι δυσεύρετο.

Το έργο ήταν σε στίχους, σύνθεση και σενάριο του Νίκου Καρβέλα και σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα.

Η παράσταση φιλοξενήθηκε στο Θέατρο Παλλάς μέχρι το Μάιο του 2002.

Ήταν η μεγαλύτερη ανάλογη παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα, καθώς απαιτούσε ειδική διαμόρφωση του θεάτρου,

εγκατάσταση συστημάτων για την ηχητική κάλυψη καθώς και παρουσία ατμομηχανής επί σκηνής.

Για την ιστορία η “Μάλα” ήταν η δεύτερη θεατρική εμφάνιση της Άννας Βίσση (και ίσως η καλύτερη), καθώς είχε η προηγηθεί η ροκ όπερα “Δαίμονες”(1991).

[sc:2]

[sc:4]

Categories
Θέατρο Νοσταλγία

Ο θεατράνθρωπος Σπύρος Ευαγγελάτος!!!

[sc:3]

Σπύρος Ευαγγελάτος

 

 

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος  ιδρυτής του Αμφιθεάτρου, σκηνοθέτης, μεταφραστής, καθηγητής και ακαδημαϊκός έφυγε από τη ζωή πριν ένα χρόνο, αφήνοντας φτωχότερο τον Ελληνικό πολιτισμό.

Με μία τεράστια πορεία στο χώρο της τέχνης,τιμήθηκε πολλές φορές για την προσφορά του.

Ήταν 24 Ιανουαρίου 2017 όταν η είδηση του θανάτου του γέμισε θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο

καθώς μόλις το περασμένο καλοκαίρι έκανε την τελευταία του σκηνοθετική εμφάνιση με τον «Αμύντα» του Γεωργίου Μόρμορη,

στο Ηρώδειο και υποκλίθηκε στο κοινό του.

Ήταν το τελευταίο χειροκρότημα για τον μεγάλο θεατράνθρωπο που τίμησε όσο λίγοι καλλιτέχνες τη χώρα του.

Η ζωή του, πέρα από τις μεγάλες στιγμές,ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια,είχε βυθιστεί στο πένθος καθώς το 2005 έχασε τη σύζυγο του,

την ηθοποιό Λήδα Τασοπούλου,και πέντε χρόνια αργότερα, αποχαιρέτησε και το γιο του Αντίοχο, σε ηλικία μόλις 24 χρονών.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος γεννήθηκε λίγες μέρες πριν την έναρξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου,δηλαδή στις 20 Οκτωβρίου 1940.

Γονείς του ήταν δύο εξαίρετοι καλλιτέχνες.

Ο συνθέτης Αντίοχος Ευαγγελάτος και η  αρπίστρια Ξένη Mπουρεξάκη.

Ο πατέρας του διακρίθηκε για το τεράστιο μουσικό του έργο καθώς περιλάμβανε συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου και σκηνική μουσική για αρχαίες τραγωδίες.

Ήταν επίσης ο δημιουργός του Τρίτου Προγράμματος της σημερινής ΕΡΤ.

Μέσα σ΄ένα τέτοιο κλίμα μεγάλωσε ο Σπύρος με τη καλλιτεχνική παράδοση της οικογένειας να τον οδηγεί προς το μαγικό κόσμο του θεάτρου.

Αρχικά σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου,

από την οποία αποφοίτησε το 1961.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 60 βρέθηκε σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζοντας τις θεατρικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, το 1970 έγινε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το 1971 ξεκινά να σκηνοθετεί παραστάσεις,με το σκηνοθετικό του έργο να περιλαμβάνει περισσότερες από 220 σκηνοθεσίες σε όλα τα θεατρικά είδη,

κυρίως όμως  στην Επίδαυρο.

Μεγάλη στιγμή για τον ίδιο αλλά και γενικότερα ήταν η ίδρυση του Αμφιθεάτρου,το 1975 με το οποίο συνέχισε  αδιάλειπτα μέχρι το 2011,

παρουσιάζοντας από αρχαίους τραγικούς μέχρι σύγχρονους συγγραφείς.

Τη χρονική περίοδο 1977-1980 διετέλεσε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και από το  1984 και για μία τριετία διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Τη θεατρική σεζόν 1986-87 αφήνετε στα χέρια του η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Σαν μαθήτρια της δραματικής, υπάκουσε πιστά στις σκηνοθετικές οδηγίες του Σπύρου Ευαγγελάτου και κυριολεκτικά «κέντησε» το ρόλο της Φιλουμένας στο έργο «Φιλουμένα Μαρτουράνο» του Εντουάρντο ντε Φιλίππο.


Το 1989 ο Ευαγγελάτος εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος ιστορίας και αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου,ενώ στη δεκαετία του 90 – για τρία χρόνια περίπου – διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος θεατρικών σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος έχει  τιμηθεί με το βραβείο «Κάρολος Κουν» (1988), το βραβείο της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1994),

το βραβείο Σκηνοθεσίας της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων (1996),

με το παράσημο του «ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικος» από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας ενώ το 2005 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Τον Φεβρουάριο του 2011 ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αναστείλει την λειτουργία του «Αμφιθεάτρου» λόγω οικονομικών προβλημάτων,

κατηγορώντας τον  τότε υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο για αδιαφορία.

 


 Στη προσωπική του ζωή ο Σπύρος Ευαγγελάτος ,έζησε μια μοναδική σχέση με την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα του θεάτρου, Λήδα Τασοπούλου.

Ένα ταλαντούχο πλάσμα, μια πρωταγωνίστρια που επί τριάντα χρόνια χάρισε στο κοινό σπάνιες ερμηνείες σε όλα τα θεατρικά είδη.

[sc:33]

Ο Θάνος Μικρούτσικος είχε πει για εκείνη:

«…Αυτή ήταν η Λήδα Τασοπούλου. Μια αστραπή ομορφιάς, μια στιγμή αισθητικής ηδονής, μια εκτυφλωτική λάμψη στον ορίζοντα,

μια μουσική σαν την Παντομίμα του Κουρτ Βάιλ, ένα ποίημα σαν την Κίχλη του Σεφέρη, μια ζωγραφιά σαν τις μορφές του Κωνσταντίνου Παρθένη…».

Ο θάνατος της, το 2005,μετά από μακροχρόνια μάχη με το καρκίνο, προκάλεσε σοκ στο χώρο του θεάτρου και πολύ πόνο στο μεγάλο θεατράνθρωπο.

Πέντε χρόνια αργότερα χάνει και τον γιο του ο οποίος έσβησε από ανακοπή καρδιάς.

Ωστόσο άνθρωπος φύσει αισιόδοξος,συνέχιζε να θαυμάζει τη κόρη του Κατερίνα,η οποία ακολούθησε τα βήματα του πατέρα της.


Ο Σπύρος Ευαγγελάτος έφυγε αφήνοντας μια τεράστια παρακαταθήκη στις νεότερες γενιές.

Κείμενα – Συλλογή φωτογραφιών: Ηλίας Δ.Τάσκου

[sc:2]

[sc:4]

 

 

Categories
Θέατρο Νοσταλγία

Το Καμπαρέ της Αλίκης…

[sc:3]

Το Καμπαρέ της Αλίκης

 

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη δημιούργησε το δικό της θρύλο ως μοναδικό φαινόμενο στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου.

Για κάποιους χωρίς βαθύτερες και ουσιαστικές υποκριτικές αρετές, πάλεψε για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες με σκληρή και επίπονη δουλειά ως άρτια θεατρική επιχειρηματίας.

Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να παραγνωρίσει την αύρα και το χαμόγελο της.

Ακόμη θυμάμαι τον πατέρα μου που μου έλεγε:

«…όταν πηγαίναμε στο σινεμά για να δούμε ταινία της, και αντικρίζαμε στο πανί το πρόσωπο της ήταν σαν να τρώγαμε ζάχαρη και ψωμί…».

Στη δεκαετία του 70,και ενώ ο ελληνικός εμπορικός κινηματογράφος έχει ρίξει αυλαία, ιδιαίτερα μετά το θάνατο του Φίνου, η Αλίκη χωρίζει με τον Παπαμιχαήλ, προσωπικά και επαγγελματικά, και αποφασίζει να αλλάξει τη πορεία του νεοελληνικού θεάτρου.

Αρχικά με τη «Καμπίρια»(1975-76),και το καλοκαίρι του 1978 με το «Cabaret».

Ένα πολυπρόσωπο και πολυδάπανο έργο με περιστρεφόμενα σκηνικά, ζωντανή ορχήστρα, πολύ μουσική, φανταχτερά κοστούμια.

Το «Cabaret» είναι μια διασκευή από το θεατρικό έργο «Είμαι μια φωτογραφική μηχανή» του Τζόν Βαν Ντρούντεν και τις «Βερολινέζικες ιστορίες» του Ίσεργουντ.

Την απόδοση κάνει ο Μάριος Πλωρίτης ενώ τη παράσταση σκηνοθετεί ο αξέχαστος Δημήτρης Ποταμίτης.

Γνωστός για την αποκεντρωμένη δουλειά του, μπαίνει στο εμπορικό κύκλωμα, γοητευμένος από την Εθνική μας Σταρ.

Άλλωστε είναι η δεύτερη συνεργασία τους, καθώς το προηγούμενο καλοκαίρι του 1977,ο Δημήτρης και η Αλίκη είχαν συναντηθεί στο θεατρικό μιούζικαλ «Ωραία μου Κυρία».

Η πρεμιέρα του «Cabaret» γίνετε στις 30 Ιουνίου 1978, στο Θερινό Θέατρο Αλίκη.

Ήταν τόσο μεγάλη η απήχηση στον κόσμο που συνεχίστηκε και την επόμενη χειμερινή σεζόν στο θέατρο Αλίκη της οδού Αμερικής.

Με αλλαγές στη σύνθεση του θιάσου η πορεία του θα συνεχιστεί και στο Ράδιο Σίτυ  της Θεσσαλονίκης  από τον Απρίλιο του 1979 για τρείς εβδομάδες.

Για την ιστορία, την πρεμιέρα παρακολούθησαν ο πρώην Πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο θεατράνθρωπος Αλέξης Μινωτής  αλλά και η πιο εκλεκτή μερίδα της Αθηναϊκής κοινωνίας.

[sc:33]

Οι κριτικές έγραψαν ότι η Αλίκη άρπαξε τον ρόλο της Σάλλυ Μπόουλς και τον έκανε δικό της.

Όλοι μιλούν για την εκθαμβωτική σκηνική της ομορφιά αλλά την παράσταση κλέβει ο Δάνης Κατρανίδης στον ρόλο του Κομπέρ.

Η Δέσπω Διαμαντίδου γοητεύει το θεατρόφιλο κοινό ως Φρόιλάιν Σνάιντερ, ρόλο που είχε παίξει και στο Μπρόντγουει το 1968.

Η τεράστια αυτή επιτυχία θα μεταφερθεί και στη μικρή οθόνη, σε ένα ωριαίο σόου, με τις καλύτερες μουσικοχορευτικές σκηνές της θεατρικής παράστασης.

Το φαντασμαγορικό πρόγραμμα φέρει την υπογραφή του σκηνοθέτη Τάκη Βουγιουκλάκη και προβλήθηκε για μια και μοναδική φορά στις 23 Δεκεμβρίου 1978, από την ΕΡΤ.

Μουσικά στη παράσταση ακούστηκαν όλα σχεδόν τα τραγούδια του Τζον Κάντερ,που είχαν γραφτεί το 1966.

Οι ελληνικοί στίχοι ήταν του  Γιάννη Ξανθούλη.

Ο Γιώργος Κατσαρός γράφει δύο ακόμη τραγούδια που ερμηνεύει μοναδικά η Αλίκη με τον Γιάννη Πάριο να κάνει σεκόντο.

Το «Μη ζητάς να μάθεις» και το «Ήρθε η ώρα».

Το σάουντρακ του «Cabaret» θα κυκλοφορήσει σε δίσκο 33 στροφών από τη δισκογραφική εταιρεία Philips.

Να σημειώσουμε ότι την μεγάλη αυτή επιτυχία η Αλίκη επιχείρησε να μεταφέρει στον κινηματογράφο με τον τίτλο «Το κορίτσι του καμπαρέ».

Η ταινία μένει στα κουτιά προφανώς λόγο δικαιωμάτων και βγαίνει με πολλές παρεμβάσεις το 1981 με τον τίτλο «Κατάσκοπος Νέλη».

Το φιλμ αυτό δεν ακολούθησε την ιστορία της ταινίας του 1972 με τη LizaMinnelli , αλλά βασίστηκε στη θεατρική εκδοχή του 1966.

Εκείνο που αξίζει να γραφτεί είναι ότι το «Cabaret»πρωτοανέβηκε στην Αθήνα το χειμώνα του 1972 στο θέατρο Καλουτά από την Μάρθα Καραγιάννη.

Ήταν η πρώτη της θιασαρχική δουλειά και είχε τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Ήταν η πρώτη φορά που ανέβηκε ξένο μιούζικαλ στην Αθήνα.

Ήταν μια παράσταση που την αναγνώρισαν οι κριτικοί αλλά δεν είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο.

Η Μάρθα Καραγιάννη έχασε όλες τις οικονομίες της αλλά δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Είχε στο πλάι της το σκηνοθέτη Αλέξη Σολωμό, το χορογράφο Γιάννη Φλερύ ,τη σκηνογράφο Ιωάννα Παπαντωνίου και τους ηθοποιούς Ντίνο Ηλιόπουλο, Κώστα Πρέκα, Κατερίνα Γιουλάκη και τον Βαγγέλη Βουλγαρίδη.

Αυτή είναι ουσιαστικά η ελληνική ιστορία του «Cabaret».

Ένα πολιτικό έργο που μαζί με τη ψυχαγωγία και το θέαμα, προβληματίζει το θεατή.

Έργο καθαρά αντιναζιστικό που αφήνει τον θεατή να κρίνει τη φρίκη του Χιτλερισμού.

Κείμενα – Συλλογή φωτογραφιών: Ηλίας Δ. Τάσκου

[sc:2]

 

[sc:4]